Uchwała Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2016 r. wskazująca, iż „niepublikowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność z Konstytucją określonego przepisu uchyla domniemanie jego zgodności z Konstytucją z chwilą ogłoszenia wyroku przez TK w toku postępowania” wikła władzę sądowniczą w spór o charakterze politycznym oraz – co najważniejsze – rodzi poważne zastrzeżenia natury prawnej.
Uchwała ta została podjęta ze względu na „konieczności zapewnienia jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i sądów wojskowych”. Z arówno j ednak podstawa prawna jej podjęcia, jak i sposób realizacji postawionego celu może budzić wątpliwości. Zgodnie bowiem z art. 16 par. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 499) do kompetencji Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego należy m.in. „podejmowanie uchwał w innych ważnych sprawach dotyczących Sądu Najwyższego” (pkt 6). Przy czym sformułowanie „sprawy dotyczące SN” należy interpretować ściśle i rozumieć w istocie jako sprawy „wewnętrzne SN”. Taki wniosek nasuwa się po uwzględnieniu wszystkich kompetencji Zgromadzenia SN (jest wśród nich np. uprawnienie do uchwalania regulaminów wyborów kandydatów na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego, p ierwszego p rezesa SN oraz członków Krajowej Rady Sądownictwa; dokonywanie wyboru kandydatów na te stanowiska, rozpatrywanie i przyjmowanie projektu informacji p ierwszego p rezesa SN o działalności SN oraz o istotnych problemach wynikających z bieżącego orzecznictwa). Poza wszystkim zaś nie ulega wątpliwości, iż uchwała ta nie ma charakteru orzeczniczego. Sąd Najwyższy zapewnia bowiem jednolitość orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych „przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych” (art. 1 pkt 1a ustawy).
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.