statystyki

Państwo odpowiada za życie i zdrowie osadzonych

autor: Aleksandra Gliszczyńska-Grabias16.10.2015, 20:00
Postępowania wyjaśniające przeprowadzone po tych wydarzeniach wykazały wiele nieprawidłowości, m.in. to, że na terenie więzienia znajdowała się nielegalna broń i środki odurzające

Postępowania wyjaśniające przeprowadzone po tych wydarzeniach wykazały wiele nieprawidłowości, m.in. to, że na terenie więzienia znajdowała się nielegalna broń i środki odurzająceźródło: ShutterStock

Wobec kilkudziesięciu osadzonych w więzieniu Ulucanlar w Ankarze oraz ich rodzin Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł naruszenie prawa do życia oraz zakazu tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania. To sedno wyroku w sprawie Kavaklioglu i inni przeciwko Turcji.

Podłożem wydarzeń, które doprowadziły do wydania 6 października omawianego wyroku, był długotrwały konflikt pomiędzy władzami więziennymi a osadzonymi skazanymi za przynależność do nielegalnej, ekstremistycznej organizacji lewicowej. Te pierwsze wiedziały o planach wzniecenia zamieszek w zakładzie, zdawały sobie również sprawę z problemu przeludnienia w placówce i panujących w nim złych warunków. W obliczu narastającego napięcia i faktycznego przejęcia kontroli przez samych osadzonych w niektórych częściach więzienia, we wrześniu 1999 r. władze tureckie zdecydowały o użyciu siły. Rezultatem szturmu, który napotkał na aktywny opór ze strony osadzonych, były ofiary śmiertelne i wielu rannych.

Postępowania wyjaśniające przeprowadzone po tych wydarzeniach wykazały wiele nieprawidłowości, m.in. to, że na terenie więzienia znajdowała się nielegalna broń i środki odurzające. O zaniedbanie obowiązków służbowych oskarżony został naczelnik więzienia i jego zastępcy, organ rozpatrujący ich sprawę nie dopatrzył się jednak żadnych uchybień. Również postępowanie prokuratorskie zainicjowane wobec niektórych ze strażników więziennych zakończyło się umorzeniem. Nie wskazano winnych wydarzeń w więzieniu Ulucanlar.

Opierając się na art. 2 konwencji (prawo do życia) oraz na art. 3 (zakaz tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania), skarżący zarzucili władzom tureckim doprowadzenie do śmierci członków rodzin (więźniów zabitych podczas operacji sił specjalnych) oraz wiele naruszeń zakazu zdefiniowanego w art. 3, do których miało dochodzić zarówno podczas akcji szturmowej, jak i w jej następstwie wobec osób nadal osadzonych. Skarżący podnieśli również, iż postępowania wyjaśniające okazały się nieadekwatne i nieefektywne – w ich wyniku nikt odpowiedzialny nie poniósł właściwej kary. Kolejny zarzut sformułowano na podstawie Pierwszego Protokołu Dodatkowego – własność osadzonych miała zostać zniszczona lub skonfiskowana po operacji sił specjalnych.


Pozostało 54% tekstu

Prenumerata wydania cyfrowego

Dziennika Gazety Prawnej
9,80 zł
cena za dwa dostępy
na pierwszy miesiąc,
kolejny miesiąc tylko 79 zł
Oferta autoodnawialna
KUPUJĘ

Pojedyncze wydanie cyfrowe

Dziennika Gazety Prawnej
4,92 zł
Płać:
KUPUJĘ
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Galerie

Polecane