Za bezczynność organu należy się odszkodowanie

Jednym z elementów sprawnej administracji jest szybkość działania jej organów. Stan, w którym nie załatwia on sprawy w terminie, w literaturze i orzecznictwie nazywany jest milczeniem, bezczynnością lub opieszałością. Milczenie ma miejsce wtedy, gdy organ administracji publicznej w terminie ustanowionym przez prawo nie podjął żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy, a także wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem rozstrzygnięcia w terminie (por. wyrok NSA z 19 lutego 1999 r., IV SAB 153/98, Gazeta Prawna 2005/101/6). Równoznaczne z milczeniem, w rozumieniu k.p.a. są także czynności podejmowane przez organ w toku postępowania, które albo skutkują przewlekaniem postępowania, albo też mają na celu uchylenie się od załatwienia sprawy zgodnie z przepisami prawa. Jest to więc w szczególności odmowa wydania decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy przepisy prawa zobowiązują organ do załatwienia sprawy w takiej właśnie formie (wyrok NSA z 14 czerwca 1983 r., SAB/Wr 6/83, LexPolonica nr 297070).

Terminy załatwiania

Milczenie organu administracji publicznej jest uznawane za stan niezgodny z prawem. Nie może ono więc zostać potraktowane jako fikcja wydania przez organ decyzji o treści pozytywnej lub negatywnej w stosunku do żądania strony. Sąd Najwyższy w wyroku z 7 grudnia 1999 r. (II CKN 556/98, OSNC 2000/6/113) podkreślił, że bezczynność organu administracji, w sytuacji gdy decyzja administracyjna jest niezbędną przesłanką skuteczności umowy cywilnoprawnej, nie może doprowadzić do uznania, że doszło do wydania tej decyzji w sposób dorozumiany (konkludentny).