statystyki

O prywatności, snach i prawie [FELIETON]

autor: Piotr Modrzejewski23.11.2019, 08:00
Być może za jakiś czas specjalnie przeznaczone do tego urządzenia będą mogły odczytać z naszego umysłu wszystko, czego nie zdążyliśmy utrwalić albo o czym zapomnieliśmy. I co wtedy z prawem do prywatności?

Być może za jakiś czas specjalnie przeznaczone do tego urządzenia będą mogły odczytać z naszego umysłu wszystko, czego nie zdążyliśmy utrwalić albo o czym zapomnieliśmy. I co wtedy z prawem do prywatności?źródło: DGP

Być może za jakiś czas specjalnie przeznaczone do tego urządzenia będą mogły odczytać z naszego umysłu wszystko, czego nie zdążyliśmy utrwalić albo o czym zapomnieliśmy. I co wtedy z prawem do prywatności?

O prawie do prywatności pisze się teraz nader często. O snach pisze się mniej, ale nie jest to temat tabu. Wywód będzie subiektywny i (mam nadzieję!) kontrowersyjny. Być może uda mi się skłonić nim do dyskusji także osoby niezajmujące się na co dzień prawem do prywatności czy prawem w ogóle. Pozwolę sobie wyjątkowo nie trzymać się naukowego schematu wypowiedzi. Trudno odmówić sobie takiej przyjemności, gdy się nadarza.

Prawo do prywatności jest regulowane przez wiele aktów prawnych, np. Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 7), Powszechną Deklarację Praw Człowieka (art. 12), Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych (art. 17), Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 8) czy Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej (art. 47–51). W każdej z tych regulacji akcentuje się zakaz ingerowania w naszą prywatność. Wyłącznie w sytuacji prawnie przewidzianej (art. 31 Konstytucji RP) albo wtedy gdy dobrowolnie wyrazimy na to zgodę, władza publiczna lub osoby trzecie mogą uzyskać dostęp do danych schowanych za kurtyną z napisem „prywatność”. Innymi słowy, na drodze przymusu prawnego albo za naszą zgodą określony podmiot może uzyskać dostęp do naszej prywatności, ale zdarza się to stosunkowo rzadko i w niewielkim zakresie.

Wdarcie się w jakąś część naszej prywatności następuje w większości przypadków za naszą zgodą. Przekazujemy komuś nasz numer telefonu, wysyłamy zdjęcie z pozdrowieniami z wakacji, chwalimy się otrzymanym dyplomem czy ujawniamy informacje o chorobie, prosząc o pomoc w znalezieniu dobrego lekarza. Wszystkie te dane tworzy i przechowuje nasz umysł. Oczywiście większość z nich zostaje utrwalona na odpowiednim do czasu nośniku (glinianych tabliczkach, papirusie, papierze czy w jakiejkolwiek dostępnej współcześnie formie elektronicznej), niemniej ich udostępnienie zależy od nas – od tego, czy zechcemy uzewnętrznić to, co jest schowane w naszej głowie.


Pozostało jeszcze 71% treści

Czytaj wszystkie artykuły na gazetaprawna.pl oraz w e-wydaniu DGP
Zapłać 97,90 zł Kup abonamentna miesiąc
Mam kod promocyjny
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Galerie

Polecane