W jedenastej części komentarza omawiamy środki egzekucyjne najbardziej dolegliwe dla zobowiązanego. Egzekucja z rzeczy polega na zajęciu przedmiotów, które służą w życiu codziennym i często mają duże znaczenie dla danej osoby.

Podnoszą standard życia, bo najczęściej są to przedmioty o dużej wartości. Klasycznym przykładem jest samochód. Ponadto egzekucja z ruchomości wywołuje zazwyczaj dalej idące uszczuplenie majątku zobowiązanego niż egzekucja należności pieniężnych. Wynika to z jej specyfiki, bo w przeciwieństwie do egzekucji z wynagrodzenia za pracę czy z rachunku bankowego nie prowadzi bezpośrednio do uzyskania pieniędzy. Realna wartość składników majątku zobowiązanego poddanych egzekucji w tym trybie często przewyższa kwotę wyegzekwowanej z nich należności. Dlatego w praktyce najczęściej nie dochodzi do sprzedaży zajętych rzeczy, czyli drugiego etapu egzekucji, ponieważ zobowiązany po dokonaniu zajęcia sam reguluje wymaganą należność.

KOMENTARZ: Ustawa z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (cz. 11)>>