– Korzystałem z darmowych porad prawnych i poinformowano mnie, że dług jest przedawniony, a ja nie muszę go spłacać – mówi czytelnik. – Jednak z jakiegoś powodu sąd wydał nakaz zapłaty. Czy to znaczy, że mam obowiązek uiścić należność – zastanawia się.

Aby uniknąć konieczności zapłaty, należy złożyć sprzeciw od nakazu w terminie 14 dni od otrzymania orzeczenia. Odpowiedni formularz znajduje się na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości (www.ms.gov.pl). Można go też otrzymać w biurze podawczym sądu. Na formularzu trzeba podać swoje dane oraz wskazać powoda, a także sygnaturę sprawy. Następnie należy postępować według podanego niżej wzoru:

RUBRYKA 6

Wystarczy skreślić sformułowanie „w części”. Wówczas nakaz zapłaty zostanie zaskarżony w całości.

RUBRYKA 7

Tutaj podaje się zarzuty sprzeciwu. Należy wskazać, dlaczego nie zgadzamy się z nakazem zapłaty. Pan Tomasz powinien napisać, że zgłasza zarzut przedawnienia. Warto też przedstawić inne wnioski, mianowicie o oddalenie powództwa oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci umowy pożyczki. Pozwoli ona ustalić, że roszczenie wierzyciela uległo przedawnieniu.

RUBRYKA 9

W uzasadnieniu trzeba podać datę zawarcia umowy i wymagalności roszczenia, to jest termin, w którym pożyczka miała być spłacona. Istotne jest też brzmienie art. 118 k.c., z którego wynika, że roszczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przedawniają się po trzech latach.

RUBRYKA 10

Dowodem w sprawie jest umowa pożyczki powołana na okoliczność przedawnienia długu.

Do sprzeciwu należy załączyć drugi egzemplarz pisma dla strony przeciwnej.

Nie trzeba wnosić żadnych opłat.

Po wniesieniu sprzeciwu nakaz zapłaty straci swoją moc. Teraz wystarczy, że pan Tomasz będzie czekał na pismo, w którym podany zostanie termin rozprawy. W wyznaczonym dniu czytelnik powinien stawić się w sądzie i zaznaczyć, że podtrzymuje się stanowisko wyrażone w sprzeciwie.

Może się też zdarzyć, że przeciwnik po stwierdzeniu, iż został podniesiony skutecznie zarzut przedawnienia, cofnie pozew. Wówczas rozprawa się nie odbędzie. Tak czy inaczej pozwany uniknie konieczności spłaty długu. 

Podstawa prawna

Art. 118 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.). Art. 503 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 101 ze zm.).