Rada gminy w drodze uchwały postanowiła, że teren oznaczony w planie miejscowym jako 2R stanowić będzie rezerwę dla realizacji drogi publicznej. Taka redakcja aktu wiązała się z ustaleniem dla terenu 2R dwóch różnych przeznaczeń (teren upraw rolnych lub teren dla realizacji drogi publicznej). Z tym że realizacja drogi publicznej miała nastąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości na terenie obecnie przeznaczonym pod uprawy rolne.

Zdaniem wojewody dolnośląskiego rada źle zinterpretowała przepisy ustawowe i rozstrzygnięcie powzięte zostało z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej u.p.z.p.

Zgodnie z przedstawionymi regulacjami do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W ramach wykonywania zadań własnych gmina ustala między innymi przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu, a uprawnienie to określane jest w doktrynie jako tzw. władztwo planistyczne.

Zdaniem organu nadzoru par. 16 ust. 4 pkt 2 opisywanej uchwały sugerował możliwość zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez przeprowadzenia przewidzianej przez przepisy prawa procedury planistycznej. Jest to niezgodne z art. 27 u.p.z.p., który wprowadził generalną zasadę, zgodnie z którą miejscowy plan zmienia się w takim samym trybie, w jakim został on uchwalony. Wojewoda podkreślił również, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie daje radzie gminy kompetencji ani możliwości decydowania, czy przeprowadzenie procedury planistycznej jest w danym przypadku zasadne, czy też nie. W związku z tym rada nie mogła w miejscowym planie postanowić, że dany teren będzie stanowić rezerwę dla celów, które będą realizowane w przyszłości.

Rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody dolnośląskiego NK-N.4131.425.2011.AS2-2