Wchodząca w życie 21 października nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nieznacznie skraca termin wyłożenia i poddania pod dyskusję projektu studium, termin wejścia w życie uchwały o planie miejscowym oraz zawieszenia postępowań administracyjnych. Nie wpłynie to jednak na szybkość uchwalania miejscowych planów. Do tego potrzebne są zmiany systemowe, których niestety brakuje.
To już kolejna w ostatnim czasie nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym razem dokonana ustawą z 25 czerwca tego roku o zmianie tej ustawy, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 130, poz. 871). Ostatnio wprowadzono przy tym dwie inne nowelizacje ustawy o planowaniu przestrzennym: 16 sierpnia weszły zmiany wprowadzone ustawą z 6 sierpnia o zmianie ustawy o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz.U. nr 149, poz. 996), a 25 września – zmiany będące skutkiem ustawy z tego samego dnia o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 155, poz. 1043).
Już sam fakt równoczesnego uchwalania bardzo wycinkowych nowelizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na brak, jak dotąd, systemowego podejścia do przedmiotu. Taką samą ocenę wycinkowości trzeba wyrazić także w odniesieniu do nowelizacji z 25 czerwca. Jej punktem wyjścia był sejmowy projekt komisji Przyjazne Państwo z maja 2008 r., który miał na celu, jak wskazano w uzasadnieniu, m.in. uproszczenie procedur planistycznych przez zastąpienie, tam gdzie to możliwe, procedury uzgodnień procedurą opiniowania projektu, ograniczenie treści obowiązkowej planu, zastąpienie ustalania zgodności planu ze studium stwierdzeniem nienaruszania ustaleń studium, zobowiązanie gmin do sporządzenia planów dla wszystkich terenów, które w studium są przeznaczone do pokrycia planami, objęcie planami innych niż wojskowe terenów zamkniętych oraz ustalenie stałej wielkości renty planistycznej. W stosunku do projektu rząd wyraził opinię, iż propozycje te nie mają charakteru zmian systemowych. Pomimo iż intencję projektodawcy i cel zgłoszonych propozycji należy uznać za właściwe, to jednak projekt ustawy nie rozwiązuje problemów związanych z gospodarką przestrzenną i planowaniem przestrzennym w sposób kompleksowy, a jedynie wycinkowo podchodzi do kilku wybranych zagadnień związanych z procedurą sporządzania aktów planistycznych i lokalizacyjnych decyzji administracyjnych.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.