Sporządzenie listu intencyjnego jest dobrym rozwiązaniem w przypadku złożonych transakcji, gdy strony przewidują, że negocjacje zmierzające do zawarcia umowy finalnej będą trwały przez dłuższy czas lub będą dotyczyć szeregu kwestii wymagających odrębnego omówienia. W takich sytuacjach strony mogą ustalić w liście intencyjnym czasowe ramy negocjacji, ich poszczególne etapy i chwilę zakończenia negocjacji, a także szczegółowo wymienić kwestie, które zamierzają omówić w czasie prowadzonych negocjacji. Takie pisemne uzgodnienia często dyscyplinują strony i porządkują sam proces negocjacji.

W celu ochrony interesów obu stron list intencyjny powinien zobowiązywać strony do prowadzenia negocjacji w dobrej wierze. Ponieważ jest to termin wieloznaczny, warto go uściślić w liście intencyjnym i wskazać, że za naruszenie obowiązku prowadzenia negocjacji w dobrej wierze strony uznają np. taktyki opóźniania negocjacji, celowe przekazywanie drugiej stronie błędnych informacji, czy też podejmowanie negocjacji z osobami trzecimi. Ponadto można dodać regulację, iż z przypadku zerwania negocjacji z ww. powodów strona, która prowadziła negocjacje w złej wierze, jest zobowiązana do zwrotu drugiej stronie kosztów związanych z negocjacjami, tj. kosztów doradztwa, podróży, badań lub innych wydatków.

List intencyjny może zawierać postanowienie o zobowiązaniu do zachowania przez strony w ścisłej tajemnicy wszelkich informacji i dokumentów otrzymanych w trakcie lub w związku z prowadzonymi negocjacjami. Strony mogą ustanowić w liście intencyjnym karę umowną za naruszenie przedmiotowego zobowiązania do zachowania tajemnicy. W przypadku ujawnienia informacji poufnych druga strona, która zamierza dochodzić odszkodowania z tego tytułu, nie musi udowadniać przed sądem wysokości poniesionej szkody, gdyż może żądać kwoty określonej w liście intencyjnym jako kara umowna.

Joanna Wcisło, radca prawny w kancelarii BSJP Taylor Wessing