statystyki

Drogie pieniądze dla uboższych obywateli: Efekty ustawy antylichwiarskiej [OPINIA]

autor: Prof. Iwona Jakubowska-Branicka09.07.2019, 11:11; Aktualizacja: 09.07.2019, 11:12
Pożyczka, korupcja, wręczanie pieniędzy

Pożyczka, korupcja, wręczanie pieniędzyźródło: ShutterStock

Kolejna regulacja, która może doprowadzić do likwidacji polskiej branży pożyczkowej, nie rozwiąże podstawowego problemu – wykluczenia z rynku usług finansowych ludzi o niższych lub nieudokumentowanych dochodach.

P ierwsze firmy pożyczkowe rozpoczęły działalność na terenie Polski po transformacji ustrojowej, czyli na początku lat 90. XX wieku. Były to tak zwane firmy słupowe, czyli reklamujące swoje usługi przy pomocy reklam umieszczanych w miejscach do tego celu przeznaczonych, ale też na ścianach domów, przystankach autobusowych itp. Pierwszą, rozpoznawalną i działającą do dziś firmą pożyczkową w Polsce był Provident, który rozpoczął działalność w 1997 r.

Początki regulacji

Początkowo rynek firm pożyczkowych był praktycznie nieuregulowany, jakkolwiek czysto formalnie od 2004 r. Polska była poddana ochronnemu działaniu prawa UE o kredycie konsumenckim. Po ponad trzech latach prowadzonych przez rząd prac legislacyjnych nad zmianami do ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 615) i ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1497 ze zm.) uchwalono ustawę antylichwiarską, czyli ustawę o zmianie ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1357). Nowa ustawa antylichwiarska, a w praktyce nowelizacja poprzednich ustaw, weszła w życie 11 marca 2016 r. Następnie 22 lipca 2017 r. weszły w życie kolejne zmiany w ustawie o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2016 r. poz. 1528). Głównym celem uchwalenia ustawy antylichwiarskiej było wyeliminowanie nieuczciwych praktyk stosowanych przez część firm udzielających kredytów konsumenckich, które nie muszą mieć zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego na prowadzenie działalności. Chodziło głównie o zwiększenie poziomu ochrony klientów instytucji pożyczkowych.

Do niedawna instytucje pożyczkowe nie miały swojej definicji legalnej. Sytuacja ta zmieniła się wraz z nowelizacją ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, która weszła w życie 11 października 2015 r. i zdefiniowała instytucję pożyczkową jako kredytodawcę (przy czym mowa tutaj o udzielaniu kredytu konsumenckiego, którego nie można utożsamiać z pojęciem kredytu funkcjonującym na gruncie ustawy prawo bankowe), który nie jest: bankiem krajowym, bankiem zagranicznym, oddziałem banku zagranicznego, instytucją kredytową, spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową lub podmiotem, którego działalność polega na udzielaniu kredytów konsumenckich. Instytucja pożyczkowa jest więc instytucją finansową, która świadczy usługi zbliżone do usług świadczonych przez banki (tzw. usługi bankowe w szerokim ujęciu), jednak nieobjętą nadzorem Komisji Nadzoru Finansowego i niestosującą przepisów ustawy Prawo bankowe. Instytucje pożyczkowe nie mogą też przyjmować depozytów.


Pozostało jeszcze 70% treści

Czytaj wszystkie artykuły na gazetaprawna.pl oraz w e-wydaniu DGP
Zapłać 97,90 zł Kup abonamentna miesiąc
Mam kod promocyjny
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Galerie

Polecane