statystyki

TSUE uprzywilejował tych, których wierzytelności wynikają z umów z dłużnikiem [ANALIZA]

autor: Joanna Kisielińska-Garncarek12.11.2018, 08:00
Dopiero gdy TSUE będzie kontynuował zapoczątkowaną linię orzeczniczą, będzie można mówić o kompleksowym ułatwieniu dla wierzycieli poszukujących ochrony przed nieuczciwymi dłużnikami

Dopiero gdy TSUE będzie kontynuował zapoczątkowaną linię orzeczniczą, będzie można mówić o kompleksowym ułatwieniu dla wierzycieli poszukujących ochrony przed nieuczciwymi dłużnikamiźródło: ShutterStock

W związku z niezwykle częstym procederem wyzbywania się przez dłużników składników swojego majątku w celu pokrzywdzenia wierzycieli, coraz większego znaczenia w dzisiejszych czasach nabiera instytucja skargi pauliańskiej. Przepisy art. 527 i następne kodeksu cywilnego dają wierzycielowi możliwość wystąpienia z powództwem o uznanie za bezskuteczną czynności dokonanej pomiędzy dłużnikiem a osobą trzecią, jeżeli w jej wyniku doszło do pokrzywdzenia wierzyciela (skarga pauliańska).

Z uwagi na rosnącą liczbę transakcji dokonywanych pomiędzy podmiotami polskimi i zagranicznymi, a więc coraz częstsze występowanie stosunków zobowiązaniowych z elementem „obcym”, pojawia się pytanie, w jaki sposób wyznaczyć sąd mający jurysdykcję do rozpoznania powództwa ze skargi pauliańskiej przeciwko zagranicznemu kontrahentowi dłużnika. Kwestia ta została częściowo rozstrzygnięta przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 4 października 2018 r. wydanym w sprawie C-337/17 (Feniks sp. z o.o. przeciwko Azteca Products & Services SL), który to wyrok od razu określony został mianem przełomowego. Choć pozwanym w procesie pauliańskim (osobą trzecią) była spółka hiszpańska, to wierzyciel wytoczył powództwo przed sąd polski, który powziął wątpliwości co do swojej jurysdykcji i skierował do TSUE pytanie prejudycjalne, czy skarga pauliańska jest objęta zakresem pojęcia „spraw dotyczących umowy” w rozumieniu art. 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.

T SUE przesądził tę kwestię pozytywnie i orzekł, że żądanie uznania za bezskuteczną wobec wierzyciela czynności krzywdzącej jest objęte jurysdykcją szczególną dla spraw dotyczących umowy. Powództwo przeciwko osobie trzeciej może więc zostać wytoczone przed sądem miejsca wykonania danego zobowiązania, co niewątpliwie stanowi daleko idące ułatwienie dla wierzyciela. Z braku takiej możliwości wierzyciel musiałby występować przed sądem miejsca zamieszkania lub siedziby pozwanego. Wyrok TSUE zawiera jednak istotne zastrzeżenie – prezentowany pogląd ma zastosowanie tylko wówczas, gdy wierzytelność przysługująca powodowi, której ochronie ma służyć skarga pauliańska, wynika z umowy. Miejsce wykonania tej właśnie umowy powinno być brane pod uwagę przy wyznaczaniu sądu właściwego. W związku z tym pojawia się pytanie, na ile rozwiane zostały wątpliwości w przedmiocie jurysdykcji w sprawach ze skargi pauliańskiej.


Pozostało jeszcze 64% treści

Czytaj wszystkie artykuły na gazetaprawna.pl oraz w e-wydaniu DGP
Zapłać 97,90 zł Kup abonamentna miesiąc
Mam kod promocyjny
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Galerie

Polecane