statystyki

Niepełnosprawni z ograniczonym prawem do samostanowienia

autor: Dominika Bychawska-Siniarska23.05.2017, 08:31; Aktualizacja: 23.05.2017, 08:49
W lutym 2011 r. A.M.V. ukończył 18 lat i sąd przyznał mu opiekuna prawnego. Pomimo próśb i wniosków chłopaka o przeniesienie go bliżej rodziny zastępczej, opiekun zdecydował o pozostawieniu go w miejscu jego urodzenia, gdzie zamieszkiwali pozostali członkowie jego rodziny.

W lutym 2011 r. A.M.V. ukończył 18 lat i sąd przyznał mu opiekuna prawnego. Pomimo próśb i wniosków chłopaka o przeniesienie go bliżej rodziny zastępczej, opiekun zdecydował o pozostawieniu go w miejscu jego urodzenia, gdzie zamieszkiwali pozostali członkowie jego rodziny.źródło: ShutterStock

A.M.V., obywatel Finlandii, w 2001 r. został odebrany rodzicom i umieszczony w rodzinie zastępczej. W 2007 r. urząd zajmujący się małoletnimi zadecydował o przeniesieniu chłopca do znajdującego się w miejscu jego urodzenia ośrodka dla niepełnosprawnych. Podstawą decyzji były działania rodziny zastępczej, która nie informując o tym władz, przeniosła się na północ kraju, a chłopca chciała wysłać do szkoły zawodowej oddalonej o 300 km.

W lutym 2011 r. A.M.V. ukończył 18 lat i sąd przyznał mu opiekuna prawnego. Pomimo próśb i wniosków chłopaka o przeniesienie go bliżej rodziny zastępczej, opiekun zdecydował o pozostawieniu go w miejscu jego urodzenia, gdzie zamieszkiwali pozostali członkowie jego rodziny. Opiekun wskazał, że będzie on tam miał lepsze perspektywy edukacyjne i możliwość znalezienia pracy. Zaznaczył jednak, że chłopak może spędzać wakacje z rodziną zastępczą. A.M.V. zaskarżył decyzję, wnioskując jednocześnie o wyznaczenie innego opiekuna. Sąd zasięgnął opinii biegłego psychologa i oddalił wniosek, uznając, że intelektualny rozwój chłopaka jest na poziomie dziewięciolatka i A.M.V. nie rozumie konsekwencji przeniesienia go na odległą północ kraju. Ponadto sąd powziął wątpliwość, czy chodzi o rzeczywistą wolę chłopca, czy raczej poddany jest on presji ze strony rodziny zastępczej.

A.M.V. zwrócił się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (skarga nr 53251/13), wskazując naruszenie art. 2 protokołu 4 (prawo do przemieszczania się) oraz art. 8 Konwencji (prawo do życia rodzinnego).

W wyroku z 23 marca 2017 r. trybunał uznał, że doszło do ingerencji w prawo do życia prywatnego i rodzinnego. Niezmienienie przez sąd opiekuna uniemożliwiło wybór miejsca zamieszkania i ograniczało prawo skarżącego do samostanowienia. Decyzja miała jednak podstawę prawną: opierała się na fińskiej ustawie opiekuńczej, miała również służyć uzasadnionemu celowi, jakim był obowiązek ochrony zdrowia i dobrobytu A.M.V. Została podjęta w oparciu o analizę jego sytuacji życiowej, w szczególności jego możliwości intelektualnych, jak również braku perspektyw w razie przeprowadzki. Ocena niesprawności skarżącego doprowadziła sądy krajowe do konkluzji, że wymaga on fachowej pomocy ze strony opiekuna.


Pozostało 38% tekstu

Prenumerata wydania cyfrowego

Dziennika Gazety Prawnej
7,90 zł
cena za dwa dostępy
na pierwszy miesiąc,
kolejny miesiąc tylko 79 zł
Oferta autoodnawialna
KUPUJĘ

Pojedyncze wydanie cyfrowe

Dziennika Gazety Prawnej
4,92 zł
Płać:
KUPUJĘ
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Galerie

Polecane