Członkowi spółdzielni mieszkaniowej przysługiwało własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. Wystąpił też o zezwolenie na adaptację strychu, a spółdzielnia wyraziła zgodę. Mieszkaniec złożył następnie wniosek w sprawie przebudowy poddasza, ale organ administracji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego. W efekcie spółdzielca wystąpił do sądu o ustanowienie odrębnej własności lokalu obejmującego m.in. sporne poddasze.

Spółdzielnia w związku z działaniami jej członka cofnęła jednak zgodę na adaptację strychu, po czym przyjęła projekt uchwały dotyczącej odrębnej własności lokali. W jej treści nie uwzględniono jednak spornego poddasza.

Mieszkaniec skierował sprawę do sądu okręgowego, przed którym żądał uchylenia uchwały. Sąd oddalił powództwo. Powód jednak odwołał się od tego rozstrzygnięcia, a w międzyczasie spółdzielnia podjęła sporną uchwałę.

W związku z apelacją sąd odwoławczy skierował do Sądu Najwyższego zagadnienie prawne. Miał bowiem wątpliwości, czy uchwała zarządu weszła w życie w związku z prawomocnym oddaleniem powództwa o jej uchylenie, czy też należy przyjąć, że nie jest jeszcze ostateczna. Sąd pytający wyjaśnił, że zarząd spółdzielni mieszkaniowej powinien m.in. przygotować projekt uchwały określającej przedmiot odrębnej własności wszystkich samodzielnych lokali w danej nieruchomości i wyłożyć go do wglądu na co najmniej 14 dni.

Osoby, którym przysługuje prawo żądania przeniesienia na nie własności poszczególnych mieszkań, mogą wówczas składać wnioski co do zmian projektu. Zarząd spółdzielni zobowiązany jest zaś do ich rozpatrzenia i skorygowania projektu, a następnie podjęcia samej uchwały. Problemem było jednak, czy w przypadku nieuwzględnienia takich wniosków zarząd spółdzielni ma podjąć uchwałę w pierwotnie proponowanej treści i czy podlega ona zaskarżeniu.

Sąd Najwyższy orzekł, że uchwała zarządu spółdzielni mieszkaniowej określająca przedmiot odrębnej własności lokali w danej nieruchomości podlega zaskarżeniu do sądu także wtedy, gdy nie zgłoszono wniosków do jej projektu lub nie zostały one uwzględnione w całości.

Uchwała Sądu Najwyższego z 24 października 2012 r., sygn. akt III CZP 55/12