Jeżeli komornik obciążył pana Antoniego nadmiernymi kosztami egzekucyjnymi lub zajął rzeczy, które powinny być wyłączone spod egzekucji, nasz czytelnik może wnieść skargę. Do takich rzeczy należą np. pościel, bielizna, ubranie codzienne, zapasy żywności i opału na miesiąc. Są to także narzędzia i inne przedmioty niezbędne do pracy zarobkowej i surowce niezbędne do produkcji na tydzień, z wyjątkiem pojazdów mechanicznych.

Komornik nie może też zająć papierów osobistych, odznaczeń i przedmiotów służących do wykonywania praktyk religijnych oraz codziennego użytku, które mogą być sprzedane tylko znacznie poniżej ich wartości, a dla dłużnika mają znaczną wartość użytkową.

Skargę składa się na piśmie w sądzie rejonowym, przy którym działa komornik, wskazując w niej zarzuty i określając, jakie jego czynności naruszyły przepisy, a przede wszystkim jaką czynność wykonał niewłaściwie.

Jeśli komornik dokonał czynności naruszających uprawnienia dłużnika w jego obecności, skargę trzeba wnieść w ciągu tygodnia od zdarzenia. Jeśli dłużnik nie był obecny, termin na wniesienie skargi biegnie od dnia, w którym dowiedział się o dokonanej czynności lub został o niej zawiadomiony. Skargę wniesioną po terminie lub nieopłaconą (opłata wynosi 100 zł) sąd odrzuci.

Dłużnik nie jest bezbronny wobec komornika

Sąd przesyła odpis skargi do komornika, a ten w ciągu trzech dni powinien na piśmie sporządzić uzasadnienie, dlaczego wykonał daną czynność, i przekazać je wraz z aktami sprawy do sądu. Może się zdarzyć, że argumenty skarżącego przekonają komornika i postanowi skargę w całości uwzględnić.

W takim przypadku wystarczy, że zawiadomi o tym sąd, osobę, która złożyła na niego skargę, oraz innych zainteresowanych uwzględnieniem skargi. Gdy jednak komornik zdecyduje się podtrzymać swoją poprzednią decyzję, sąd musi skargę rozpoznać w ciągu tygodnia od dnia jej wpływu.

Uwaga! Samo wniesienie skargi nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego ani wykonania zaskarżonej czynności. Chyba że sąd zawiesi postępowanie lub wstrzyma dokonanie czynności.

Podstawa prawna
Art. 767, 7672 i 7673 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 z późn. zm.).