Dziecko nieślubne zawsze ma prawo dochodzić swoich uprawnień od matki, natomiast od biologicznego ojca tylko wówczas, gdy nastąpi uznanie ojcostwa albo sądowe ustalenie ojcostwa.

W przeciwnym razie w dokumentach stanu cywilnego nie jest wpisany mężczyzna, który jest faktycznie biologicznym ojcem, co powoduje, że dziecko nie ma prawa występować wobec niego skutecznie z żadnymi roszczeniami.

Mężczyzna, od którego dziecko pochodzi, powinien uznać swoje ojcostwo przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego. Składa wówczas oświadczenie, że jest ojcem dziecka, a matka powinna potwierdzić jego ojcostwo. Oświadczenie w tej sprawie matka składa jednocześnie z ojcem albo najpóźniej w ciągu trzech miesięcy.

Z kolei sąd ustala ojcostwo na żądanie: dziecka, matki, domniemanego ojca, a nawet prokuratora, gdy uzna on, że złożenia powództwa wymaga dobro dziecka lub ochrona interesu społecznego.

Prawo do alimentów

Dziecko ma prawo do alimentów bez względu na to, czy jego rodzicom przysługuje władza rodzicielska. Płacić muszą również osoby, które zostały jej pozbawione lub którym została ona ograniczona lub zawieszona. Wysokość świadczenia zależy od usprawiedliwionych potrzeb dziecka oraz od możliwości zarobkowych i majątkowych rodziców.

Rodzice mają obowiązek zapewnić dziecku wyżywienie, mieszkanie, odzież, środki higieny osobistej oraz lekarstwa, a także pokryć wydatki na wykształcenie odpowiednie do jego zdolności, na wypoczynek i rozrywki.

Usprawiedliwionymi potrzebami dziecka są więc te, których zaspokojenie zapewni mu – odpowiedni do jego wieku i uzdolnień – prawidłowy rozwój duchowy i fizyczny.

Z kolei możliwości zarobkowe zobowiązanego nie zawsze utożsamiane są z jego faktycznymi zarobkami.

W uzasadnionych wypadkach obejmują one także wysokość dochodów, które zobowiązany jest w stanie uzyskać, lecz nie osiąga ich z przyczyn nieusprawiedliwionych, bo np. nie wykonuje wyuczonego i dobrze płatnego zawodu, lecz pracuje dorywczo lub w niepełnym wymiarze godzin.