STAN FAKTYCZNY

Prezydent miasta, działając na wniosek inwestora, wydał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o funkcję mieszkaniową, usługowo-handlową i garaż dwustanowiskowy. Organ wskazał, że w powyższej sprawie zachowano funkcję zabudowy, a podstawowe parametry budynku określono na podstawie rozporządzenia ministra infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Linię zabudowy wyznaczono na podstawie par. 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, zaś na podstawie par. 5 wyznaczono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przyjęto zgodnie z par. 7 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez samorządowe kolegium odwoławcze. Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wniosła właścicielka nieruchomości sąsiedniej. WSA uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżoną decyzję SKO oraz decyzję organu I instancji. W ocenie sądu analiza terenu została wykonana w sposób niedostatecznie wskazujący przeznaczenie sąsiedniego terenu w aspekcie wymogu kontynuacji funkcji zabudowy. Organ powinien ponadto wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji przyczyny przyjęcia takiego a nie innego obszaru analizowanego. Sąd I instancji podał również, że niewłaściwie została określona linia obowiązująca zabudowy. Zauważył, że w par. 4 wspomnianego rozporządzenia mowa jest o „obowiązującej linii nowej zabudowy” i „istniejącej linii zabudowy”, nie posłużono się więc takim pojęciem, jakie zastosowano w decyzji, to jest „nieprzekraczalną” linią zabudowy. Określona przez organ linia zabudowy nie odpowiada kryteriom wynikającym z normy powyższego przepisu. Inwestor od powyższego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wniósł skargę kasacyjną do NSA, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia ministra infrastruktury, o którym mowa wyżej.

UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne zarzuty przedstawione przez inwestora w skardze kasacyjnej. Zauważył na wstępie, że kasator, podnosząc wskazane zarzuty, zakwestionował stanowisko sądu I instancji co do tego, że uwzględnienie jego wniosku zaskarżoną decyzją było przedwczesne, wydane bez wymaganego szczegółowego wyjaśnienia istotnych kwestii, podczas gdy w niniejszej sprawie chodzi o inwestycję obejmującą rozbudowę i nadbudowę istniejącego już budynku mieszkalnego. NSA podzielił ten pogląd. Sąd kasacyjny podał, że zaskarżony wyrok został wydany przede wszystkim bez zachowania proporcjonalności pomiędzy wynikającą z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a zasadą zachowania ładu przestrzennego statuowaną art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.