Ustawa z 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz.U. z 2009 r. nr 19, poz. 100 z późn. zm.) oraz ustawa z 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz.U. nr 19, poz. 101 z późn. zm.) zaktywizowały rynek samorządowy w zakresie podejmowania współpracy z inwestorami przy realizacji przedsięwzięć infrastrukturalnych i świadczeniu usług publicznych. Przedstawiciele jednostek samorządu terytorialnego w miarę bezboleśnie poradzili sobie z nieco odmiennym i bardziej złożonym trybem wyboru wykonawcy (koncesjonariusza) niż powszechnie stosowanym, niemalże automatycznie wynikającym z ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. nr 113, poz. 759 z późn. zm.). Systematycznie zaczęła się zwiększać również liczba postępowań na udzielenie koncesji w zakresie budowy (modernizacji) infrastruktury, obiektów użyteczności publicznej, zarządzania nimi i ich utrzymania oraz świadczenia usług w oparciu o ową infrastrukturę – przykładowo w obszarze gospodarki wodno-ściekowej, rewitalizacji, sportu i rekreacji.
Model koncesyjny okazał się niezwykle praktyczny i przyjazny dla sektora publicznego. Pojawiły się realne możliwości realizacji przedsięwzięć z rozłożonym w czasie finansowaniem bądź też z przeniesieniem całości ciężaru finansowania na koncesjonariusza w zamian za udostępnienie terenu przez koncesjodawcę. Koncesjonariusz (inwestor) zobligowany jest do przejęcia zasadniczej części ryzyka ekonomicznego wykonywania koncesji. Takie rozwiązania okazały się idealne dla samorządów z uwagi na ich neutralny wpływ na obciążenia budżetowe, szczególne w kontekście pogłębiającego się kryzysu finansów publicznych.