TEZA: Nieprawidłowa jest wykładnia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w myśl której sama wola określonej osoby dalszego zamieszkiwania w lokalu, niezależnie od okoliczności faktycznych czy prawnych, stanowi bezwzględną przeszkodę dla stwierdzenia, że nastąpiło opuszczenie lokalu.
STAN FAKTYCZNY
Prezydent W. wymeldował A.W. z pobytu stałego. Wnioskująca o wymeldowanie wskazała, że A.W. od 2004 roku nie przebywa w miejscu stałego zameldowania (wyprowadził się w listopadzie dobrowolnie, zabierając rzeczy osobiste, a zamieszkiwał w innym miejscu). Fakt nieprzebywania w lokalu potwierdzili świadkowie i informacje z komisariatu Policji. Spółdzielcze prawo własnościowe do lokalu przysługuje wnioskodawczyni. Prawomocnym orzeczeniem oddalono wcześniej powództwo o ochronę naruszonego posiadania. A.W. wskazywał, że nie zamieszkuje w lokalu, gdyż ma do niego utrudniony dostęp. Głównym powodem niezamieszkiwania w lokalu jest brak kluczy. Ponadto jest też kierowcą samochodów TIR i w związku z tym rzadko może bywać w domu. Mężczyzna wnosił o zawarcie kompromisu, gdyż brak stałego zameldowania spowoduje m.in. utratę stałego miejsca pracy. Do porozumienia nie doszło. W tej sytuacji zdaniem organu odwoławczego lokal od 2004 roku nie był miejscem stałego pobytu A.W. Wobec oddalenia powództwa o ochronę naruszonego posiadania należy uznać, że lokal został opuszczony dobrowolnie. Skoro A.W. nie mieszka na stałe w spornym lokalu, utrzymywanie zameldowania stanowiłoby fikcję meldunkową. A.W. zaskarżył decyzję wojewody.