Uzyskanie własności następuje po upływie dwudziestu albo trzydziestu lat od chwili wejścia w posiadanie samoistne. Posiadaczem samoistnym jest osoba, która włada rzeczą jak właściciel. Jest on przekonany, że faktycznie jest właścicielem.

Natomiast własności przez zasiedzenie nie nabędzie osoba, która jest posiadaczem zależnym, tzn. nie włada rzeczą jak właściciel. Takim posiadaczem będzie np. najemca albo dzierżawca, ponieważ właścicielem jest ktoś inny, a oni jedynie korzystają z nieruchomości na podstawie umowy.

O tym, po jakim czasie nastąpi uzyskanie własności, decyduje dobra albo zła wiara posiadacza. Pojęcia te nie są zdefiniowane w prawie cywilnym. O tym, czy ktoś jest w dobrej, czy złej wierze, decydują każdorazowo okoliczności konkretnej sytuacji.

Dobra i zła wiara

W złej wierze będzie np. osoba, która weszła w posiadanie nieruchomości na skutek przestępstwa albo przy użyciu siły. W złej wierze będzie też np. ten, kto wiedząc, że jego sąsiad wyjechał za granicę, wszedł w posiadanie jego nieruchomości. W dobrej wierze jest np. osoba, która faktycznie jest przekonana, że to jej przysługuje prawo własności.

O tym, czy ktoś jest w dobrej albo w złej wierze, decyduje chwila wejścia w posiadanie nieruchomości. Jeśli ktoś był w dobrej wierze, nie ma znaczenia, że na skutek późniejszych okoliczności stał się posiadaczem w złej wierze. Osoba, która posiadała nieruchomość w dobrej wierze, nabędzie jej własność po upływie dwudziestu lat, natomiast osoba działająca w złej wierze stanie się właścicielem dopiero po upływie trzydziestu lat. Jeśli właściciel nieruchomości, przeciwko któremu biegnie termin zasiedzenia, jest małoletni, zasiedzenie nie może się zakończyć wcześniej niż po upływie dwóch lat od momentu uzyskania przez niego pełnoletności.