statystyki

Uchylenie rozporządzeń epidemicznych nie zniosło karalności czynów

autor: Paweł Marcin Dudek, dr Mikołaj Małecki09.06.2020, 08:14; Aktualizacja: 09.06.2020, 08:48
Jeśli czas obowiązywania określonej regulacji jest założony z góry, to reakcja karna nie powinna być zdeterminowana zasadą wyboru ustawy nowej

Jeśli czas obowiązywania określonej regulacji jest założony z góry, to reakcja karna nie powinna być zdeterminowana zasadą wyboru ustawy nowejźródło: ShutterStock

W artykule „Uchylenie nakazów i zakazów a sprawy o wykroczenia, czyli (czy) czeka nas fala uniewinnień” (DGP z 18 maja 2020 r.) M. Bielski, Ł. Duśko i M. Szurman stawiają tezę, że z powodu uchylenia antycovidowych ograniczeń w poruszaniu się lub kontaktach z innymi osobami doszło do uchylenia karalności już popełnionych w czasie epidemii wykroczeń. Ma o tym przesądzać zasada stosowania ustawy nowej obowiązującej w czasie orzekania, wyrażona w art. 2 par. 1 kodeksu wykroczeń. Uważamy, że teza ta nie jest trafna.

Po pierwsze, rozporządzenie ministra zdrowia z 24 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 522) wprost wskazywało, że obostrzenia dotyczące poruszania się wprowadzane są na okres od 25 marca do 11 kwietnia 2020 r. Następujące po nim rozporządzenie Rady Ministrów z 10 kwietnia 2020 r. (Dz.U. poz. 658) określało, że obostrzenia te będą obowiązywać do 19 kwietnia 2020 r. Bez wątpienia mieliśmy więc do czynienia z regulacją czasową. Nie jest to częsta sytuacja, gdy przepis ma z góry określony czas obowiązywania. Tak zwane ustawy czasowe lub epizodyczne są jednak znane w teorii i dogmatyce prawa karnego, szczególnie w kontekście zasad prawa intertemporalnego.

Po drugie, specyfika regulacji czasowej musi wywołać pytanie o sens zastosowania przez sąd ustawy obowiązującej w czasie orzekania lub innej ustawy najlżejszej dla sprawcy, obowiązującej między popełnieniem czynu a czasem orzekania o odpowiedzialności karnej. Rozstrzyganie kolizji stanów prawnych bazuje na generalnym założeniu, że trafne i sprawiedliwe orzeczenie powinno odpowiadać aktualnym preferencjom aksjologicznym, wyrażanym przez system prawny. Jednak z uwagi na powody wprowadzenia regulacji z góry limitowanych pod względem obowiązywania w czasie, np. tylko w stanie epidemii, jedynymi adekwatnymi i aktualnymi regulacjami, odzwierciedlającymi słuszne preferencje aksjologiczne ustawodawcy, są te obowiązujące w czasie popełnienia czynu. Dlatego w przypadku ustaw czasowych zasada określona w art. 2 par. 1 k.w. nie ma zastosowania.


Pozostało 51% tekstu

Prenumerata wydania cyfrowego

Dziennika Gazety Prawnej
7,90 zł
cena za dwa dostępy
na pierwszy miesiąc,
kolejny miesiąc tylko 79 zł
Oferta autoodnawialna
KUPUJĘ

Pojedyncze wydanie cyfrowe

Dziennika Gazety Prawnej
4,92 zł
Płać:
KUPUJĘ
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Galerie

Polecane