W praktyce prezes Urzędu Regulacji Energetyki (URE) wydaje dwie powiązane ze sobą koncesje: jedną dotyczącą obrotu krajowego, a drugą – zagranicznego. Wnioskodawca, który ubiega się o uzyskanie koncesji na obrót gazem ziemnym z zagranicą, powinien spełnić standardowe przesłanki określone w art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne.

Niezależnie od tego konieczne jest również spełnienie wymogów specyficznych dla koncesji na obrót gazem ziemnym z zagranicą przewidzianych w art. 33 ust. 1a wspomnianej wyżej ustawy. Ostatnia nowelizacja tego przepisu weszła w życie 4 grudnia 2011 r.

Przewiduje ona, że prezes URE udziela koncesji na obrót gazem ziemnym z zagranicą przedsiębiorcy, który posiada własne pojemności magazynowe lub który zawarł umowę przedwstępną o świadczenie usługi magazynowania zapasów obowiązkowych gazu ziemnego, lub też został zwolniony z obowiązku utrzymywania zapasów obowiązkowych gazu ziemnego.

Niezależnie od tego we wniosku koncesyjnym należy określić prognozowaną wielkość przywozu gazu ziemnego i sposób utrzymywania zapasów obowiązkowych, chyba że wnioskodawca uzyskał zwolnienie z obowiązku utrzymywania zapasów. W tym ostatnim przypadku do wniosku należy dołączyć kopię decyzji, na mocy której przedsiębiorca ubiegający się o koncesję uzyskał zwolnienie.

Wnioskodawca, który dopiero rozpoczyna działalność gospodarczą polegającą wyłącznie na wywozie gazu ziemnego do innych krajów, zwolniony jest z tego obowiązku.