Sąd rejonowy ogłosił upadłość przedsiębiorstwa i powołał syndyka masy upadłości. Ten jednak nie miał zawodowej licencji. Reprezentujący firmę likwidator wniósł więc o jego zmianę. Podniósł, że sądy prowadzące postępowanie z udziałem tej osoby przyjmowały, że nie ma ona zdolności sądowej. W efekcie zawieszały postępowanie albo je unieważniały.

Syndyk bez papieru

Zgodnie z art. 157 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2003 r. nr 60, poz. 535 ze zm.) syndykiem może być osoba posiadająca licencję. W 2007 r. uchwalono też ustawę o licencji syndyka (Dz.U. z 2007 r. nr 123, poz. 850 ze zm.). Wcześniej do pełnienia tej funkcji wystarczał wpis na liście kandydatów na syndyków prowadzonej przez prezesa sądu okręgowego. Przepisy przejściowe ustawy o licencji syndyka określiły, że syndyk ustanowiony przed dniem wejścia w życie ustawy zajmuje się sprawą do czasu jej zakończenia. Co więcej, przez okres trzech lat od wejścia w życie ustawy osoby wpisane na listę mogły być nadal powoływane do sprawowania funkcji w postępowaniu upadłościowym i naprawczym.

Powstał jednak problem, czy osoba, która została powołana do pełnienia funkcji syndyka, choć nie miała licencji, może dalej zajmować się sprawą nawet wtedy, gdy upłynie trzyletni termin na jej zdobycie.

Dokończenie sprawy

Sąd rejonowy stwierdził, że nie ma podstaw, by odwołać syndyka. Wyjaśnił, że choć wprowadzono obowiązek posiadania uprawnień, to ustawodawca określił, że osoby wpisane na listę mogły bez licencji jeszcze do 10 października 2010 r. być powoływane. A syndyk w tej sprawie został ustanowiony właśnie w tym okresie.

Członek rady wierzycieli wniósł zażalenie na to postanowienie, a sąd okręgowy nabrał wątpliwości. Zwrócił się więc do Sądu Najwyższego o rozstrzygnięcie tej kwestii.

Sąd Najwyższy stwierdził, że osoba powołana do wykonywania funkcji syndyka (na podstawie art. 25 ustawy o licencji syndyka), która nie uzyskała legitymacji do 10 października 2010 r., nie straciła z tego powodu uprawnień do dalszego wykonywania funkcji w postępowaniu upadłościowym.

Uchwała Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt III CZP 80/12.