Anna Bajerska radca prawny, partner, Chałas i Wspólnicy Kancelaria Prawna

W myśl wspomnianej ustawy prezes UOKiK może nałożyć karę finansową na przedsiębiorcę naruszającego zakazy: zawierania porozumień ograniczających konkurencję, nadużywania pozycji dominującej lub stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

Kara może wynosić do 10 proc. przychodów przedsiębiorcy w roku poprzedzającym wydanie decyzji. Dodatkowo na przedsiębiorcę, który nie wykonuje decyzji stwierdzającej praktykę ograniczającą konkurencję, można nałożyć obowiązek zapłaty kary pieniężnej stanowiącej równowartość nawet 10 tys. euro za każdy dzień zwłoki.

Przedsiębiorca, który odmawia udzielenia żądanych informacji bądź przekazuje nieprawdziwe dane lub wprowadzające w błąd, albo nie współdziała w toku kontroli przeprowadzonej w ramach postępowania antymonopolowego, musi liczyć się z karą pieniężną stanowiącą równowartość do 50 mln euro.

Nałożenie na przedsiębiorcę naruszającego przepisy ustawy sankcji w postaci kary pieniężnej jest prawem, a nie obowiązkiem prezesa UOKiK. Zarówno nałożenie kary, jak i określenie jej wysokości, zależy od decyzji prezesa UOKiK.

Na wysokość kary mają wpływ takie okoliczności jak okres, stopień oraz okoliczności naruszenia ustawy, a także ewentualne wcześniejsze przypadki nieprzestrzegania jej przepisów.

Przedsiębiorca, którego obciążono karą pieniężną, powinien ją zapłacić w terminie 14 dni od uprawomocnienia się decyzji prezesa UOKiK o jej nałożeniu. Można jednak złożyć wniosek o odroczenie uiszczenia takiej kary albo o rozłożenie jej na raty.

Należy w takim przypadku wykazać ważne przyczyny, przykładowo problemy finansowe. Jeśli przedsiębiorca nie zgadza się z nałożoną karą, ma prawo odwołać się od decyzji do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie 14 dni od doręczenia decyzji.