Istotą obrony koniecznej jest odpieranie bezpośredniego i bezprawnego zamachu, a nie samodzielne wymierzanie kary sprawcy. Zaatakowany musi podjąć więc takie działania, które skutecznie uniemożliwią naruszenie dóbr chronionych prawem (np. życia, mienia, dobrego imienia). Sposób obrony musi być współmierny do zachowania i narzędzi używanych przez sprawcę. Oznacza to, że osoba, której życie i zdrowie zostało zaatakowane (np. kobieta, którą ktoś próbuje zgwałcić), może bronić się przed napastnikiem, nawet poprzez jego zabicie.

W przypadku włamania zagrożonym dobrem będzie mienie, tak więc nie można pozbawić przestępcy życia, jeśli ogranicza się on jedynie do kradzieży przedmiotów. Można za to zastosować inne środki mające na celu jego obezwładnienie, z uszkodzeniem ciała włącznie.

Podstawa prawna

● Art. 25 ust. 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. kodeks karny (Dz.U. z 1997 r. nr 88, poz. 553 z późn. zm.).