Lech Obara, radca prawny, Kancelaria Lech Obara i Współpracownicy

Zawarcie umowy majątkowej małżeńskiej, na mocy której wyłączono wspólność majątkową małżeńską (intercyzy), wpływa na odpowiedzialność małżonka za długi drugiego z nich.

Zgodnie z art. 41 par. 3 k.r.o., jeżeli wierzytelność jednego z małżonków dotyczy majątku osobistego tego małżonka, wierzyciel może żądać zaspokojenia z majątku osobistego małżonka, z wynagrodzenia za pracę lub z dochodów uzyskanych przez dłużnika z innej działalności zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych z jego praw autorskich lub własności przemysłowej.

Oznacza to, iż w przypadku gdy małżonkowie nie posiadają majątku wspólnego, czyli podpisali intercyzę przed zawarciem związku małżeńskiego, wierzyciel jednego z małżonków nie może domagać się zaspokojenia z żadnego składnika majątku drugiego z małżonków.

Jeżeli jednak małżonkowie zawarli umowę małżeńską już w czasie trwania małżeństwa i w czasie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej powstała wierzytelność, wówczas znaczenie ma wyrażenie zgody na daną czynność przez współmałżonka.

Jeżeli bowiem małżonek zaciągnął zobowiązanie za zgodą drugiego małżonka, wierzyciel może żądać zaspokojenia także z majątku wspólnego małżonków.

Bez znaczenia będzie przy tym, że małżonkowie następnie wyłączyli wspólność ustawową małżeńską. Taka umowa w stosunku do wierzyciela będzie bezskuteczna.