Po sprawach ustrojowych w polu zainteresowania Trybunału Konstytucyjnego pojawiły się kwestie związane z adwokaturą. Odwołując się do interesu publicznego, prokurator generalny wystąpił o stwierdzenie niezgodności uchwały Naczelnej Rady Adwokackiej – tj. par. 6 ust. 3 – 7 Regulaminu wykonywania zawodu adwokata w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 1b i w zw. z art. 58 pkt 12 lit. h prawa o adwokaturze (dalej PoA) z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7 konstytucji.
We wniosku wskazano, że przedmiotem kontroli konstytucyjności jest „złożona norma ustawowa”, kreująca nowy rodzaj czynności zawodowych – depozyt adwokacki. Podkreślono, że przyjmowanie środków finansowych klienta na zasadzie depozytu lub powiernictwa nie mieści się w pojęciu „świadczenie pomocy prawnej”. Dodano, że uchwała NRA skierowana jest nie tylko do adwokatów, lecz również do innych osób, „przez określenie”, że adwokaci, poza świadczeniem pomocy prawnej, mogą również świadczyć usługi depozytowe i powiernicze.
Wniosek o stwierdzenie niezgodności Regulaminu wykonywania zawodu adwokata – w części dotyczącej depozytu adwokackiego – z konstytucją, jest prawnie wątpliwy, oparty na niezrozumieniu podstaw kompetencyjnych i wzajemnej relacji umowy depozytu i tajemnicy adwokackiej, wsparty chybioną argumentacją. Zawarte w nim stanowisko ma charakter antyobywatelski. Wymierzony jest w interesy klientów adwokatów, bo uwzględnienie wniosku przez TK prowadziłoby do pogorszenia ich sytuacji prawnej.