Stosowanie języka polskiego w obrocie dokonywanym na terytorium Polski, z udziałem konsumentów, stanowi prawny obowiązek przedsiębiorcy, jeżeli w chwili zawierania umowy konsument ma miejsce zamieszkania w Polsce, a umowa ma zostać wykonana w Polsce. Oznacza to, że w szczególności prowadzenie sprzedaży detalicznej w tradycyjnych placówkach handlowych wymaga stosowania języka polskiego.

Obowiązek stosowania języka polskiego obejmuje zarówno zwykłe porozumiewanie się z konsumentem, jak i prawnie istotne czynności prowadzące do sfinalizowania transakcji: złożenie oferty, negocjacje, zawarcie umowy. Język polski musi być zatem użyty m.in. dla nazewnictwa towarów i usług, określenia ogólnych warunków prowadzenia sprzedaży i świadczenia usług, formułowania ofert, warunków gwarancji, faktur, rachunków i pokwitowań. Język polski musi być także użyty dla oznakowania produktu lub usługi: nazwy handlowej i opisowej (funkcjonalnej), informacji o właściwościach, instrukcji obsługi, a także ostrzeżeń i informacji wymaganych na podstawie przepisów odrębnych. Np. informacja o składzie surowcowym i przepisie konserwacji wymagana dla wyrobów włókienniczych będzie musiała być konsumentowi dostarczona w języku polskim.

Obcojęzyczne opisy towarów i usług oraz obcojęzyczne oferty, ostrzeżenia i informacje dla konsumentów, wymagane na podstawie odrębnych przepisów, muszą być przekazane konsumentowi w polskiej wersji językowej. Konieczne jest zatem dostarczenie konsumentowi pełnego tłumaczenia tego rodzaju informacji. Skrót lub wyciąg nie jest wystarczający. Jedynym odstępstwem od tego rygoryzmu jest możliwość oznakowania produktu za pomocą powszechnie zrozumiałych symboli graficznych. Jeżeli jednak symbolom towarzyszy obcojęzyczny opis, konsument musi otrzymać polską wersję tego opisu. Naruszenie obowiązku stosowania polskiego języka w opisanym powyżej zakresie może skutkować ukaraniem przedsiębiorcy grzywną do 5 tys. zł.