STAN FAKTYCZNY

Na początku lutego 2009 r. jeden z mieszkańców gminy zwrócił się do prezydenta miasta o zwrot kwoty 425 zł jako części uiszczonej przez niego 24 czerwca 2004 r. opłaty za wydanie karty pojazdu. W swoim piśmie wskazał, że tytułem opłaty za wydanie przedmiotowej karty wpłacił 500 zł. W jego ocenie kwota była zawyżona, gdyż nie odzwierciedlała rzeczywistych kosztów wydania karty. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. w sprawie U 6/04, w którym stwierdzono, iż par. 1 ust. 1 rozporządzenia ministra infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrokiem tym ustalono utratę mocy obowiązującej tego przepisu na 1 maja 2006 r. Wnioskodawca powołała również uchwałę 7 sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., w sprawie I OPS 3/07, w której wyrażono pogląd, iż sprawa żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu ma charakter administracyjny i jest załatwiana przez organ w drodze czynności materialno-technicznej zaskarżalnej do sądu administracyjnego. Wskazał także na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym sprawę C-134 Piotr Kawala v. Gmina Miasto Jaworzno, w którym ETS uznał niezgodność z prawem europejskim regulacji prawnych nakładających opłaty za karty pojazdu na samochody używane sprowadzone z państwa członkowskiego – w związku pierwszą rejestracją w Polsce.

W odpowiedzi na wniosek prezydent miasta odmówił zwrotu opłaty. Wskazał, że powoływany wyrok Trybunału Konstytucyjnego wszedł w życie po uiszczeniu opłaty przez wnioskodawcę. Zdaniem organu gminy w chwili jej wnoszenia wysokość ta była zgodna z obowiązującymi przepisami. Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wniósł wnioskodawca, domagając się zobowiązania organu do dokonania zwrotu opłaty z odsetkami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.