W niniejszej sprawie kredytobiorcy (małżeństwo) zawarli z Bankiem Millennium umowę o kredyt hipoteczny. W umowie znalazło się postanowienie, zgodnie z którym kredytobiorca powinien co trzy lata opłacać składkę na ubezpieczenie kredytu z niskim wkładem własnym.

Umowa wskazywała jednak, że ubezpieczonym jest jedynie bank, a kredytobiorcy żadna ochrona ubezpieczeniowa z tego tytułu nie przysługuje.

Kredytobiorca zakwestionował opisaną powyżej opłatę przed sądem i  zarzucając, że stanowi ona klauzulę niedozwoloną, zażądał zwrotu pobranych składek UNWW. Konsument prawomocnie wygrał spór (wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z 7 kwietnia 2014 r., sygn. akt: I C 2565/13, utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie Wydział, V Ca 2187/14), jednak po wyroku sądu pierwszej instancji bank pobrał kolejną składkę.

W związku z powyższym kredytobiorcy wnieśli kolejne powództwo z żądaniem zwrotu następnej składki UNWW. Bank podnosił, że całą sprawę należy traktować niezależnie od wcześniejszego rozstrzygnięcia, a w związku z tym ponownie badać, czy sporne postanowienie umowy jest rzeczywiście niedozwolone. Kredytobiorcy – reprezentowani przez kancelarię Drzewiecki, Tomaszek i Wspólnicy – twierdzili, że wcześniejsze wyroki mają znaczenie prejudycjalne dla stosowania niedozwolonej klauzuli, również do kolejnych składek i że w związku z tym sprawę należy rozstrzygnąć bez ponownego badania zarzutów podnoszonych przez bank.

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa zasądził od Banku Millennium S.A. na rzecz kredytobiorców kwotę pobraną przez bank na poczet ubezpieczenia niskiego wkładu własnego (sygnatura akt I C 11/15). Wyrok ten stał się prawomocny po oddaleniu apelacji Banku Millennium ( orzeczenie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 maja 2016 r., V Ca 2508/15).

PS