Sędziowie rozpatrywali wniosek rzecznika praw obywatelskich, który zakwestionował konstytucyjność art. 129g ust. 4 prawa o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). Zgodnie z nim minister transportu w drodze rozporządzenia określa sposób, tryb oraz warunki techniczne gromadzenia, przetwarzania, udostępniania i usuwania przez głównego inspektora transportu drogowego utrwalonych obrazów i danych. RPO wskazywał m.in., że ten przepis prawa o ruchu drogowym przenosi na ministra kompetencję do unormowania w rozporządzeniu spraw niepozostających w treściowym związku z ustawą. Innymi słowy – minister w drodze rozporządzenia ma uzupełnić ustawę, a nie ją wykonać. A to jest niezgodne z art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze konstytucji.

Podobnego zdania był Wojciech Sadrakuła, przedstawiciel prokuratora generalnego. Podkreślał, że rozporządzenie może być jedynie aktem wykonawczym do ustawy. A to oznacza, że może jedynie doprecyzowywać jej zapisy, ale nigdy ją uzupełniać czy modyfikować.

Przekroczenie delegacji ustawowej nie było jednak jedynym zarzutem do art. 129g ust. 4 prawa o ruchu drogowym. RPO bowiem wskazywał, że może on być niezgodny także z konstytucyjną zasadą ochrony danych osobowych (art. 51 ust. 5 konstytucji). Podobne zastrzeżenia miał Sejm.

– Ustawodawca ma bezwzględny obowiązek tworzenia w drodze ustawy regulacji, które mają zagwarantować obywatelom prawo do ochrony ich danych, a tym samym prawo do prywatności. W tym przypadku doszło do przekazania tych kompetencji władzy wykonawczej – wskazywał Witold Pahl, reprezentant Sejmu.

TK uznał, że wszystkie te wątpliwości były uzasadnione, i orzekł o niezgodności z konstytucją zaskarżonego przepisu. Zbigniew Cieślak, sędzia sprawozdawca, podkreślił, że nawet gdyby przemawiały za tym względy celowościowe czy też potrzeby związane z rozstrzyganiem konkretnych problemów prawnych, rozporządzenie nie może uzupełniać ustawy. Przepis utraci moc z upływem dziewięciu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw.

ORZECZNICTWO

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 lipca br., sygn. akt K 2/13