Sąd może zmienić wysokość ustalonych przez komornika opłat egzekucyjnych, gdy uzna, że zostały przez niego zawyżone. Może więc nawet ingerować z urzędu w treść prawomocnego postanowienia komornika z rewiru działającego przy tym sądzie. Uprawnienia takie przysługują mu w ramach sprawowanego nadzoru judykacyjnego nad działalnością komorników, a prawomocne postanowienia komornika ma prawo zmieniać na postawie art. 759 par. 2 kodeksu postępowania cywilnego. Sąd może z urzędu wydawać komornikowi zarządzenia, które zmierzają do zapewnienia należytego wykonania egzekucji i usuwać zastrzeżone uchybienia.

Koszt egzekucji ustala komornik w postanowieniu wydanym na podstawie art. 770 k.p.c. Musi wówczas wykazać, na jakiej podstawie obliczał koszty, wymienić, z jakiego tytułu je pobrał (na przykład jakie wykonane czynności w związku z prowadzoną egzekucją z nich opłacił), i wskazać, jakie paragrafy taksy za czynności komorników przy tym uwzględnił. Jednakże nie wolno mu uwzględnić niektórych kosztów niezbędnych do przeprowadzenia egzekucji, takich jak wydatki wierzyciela związane z utratą tytułu wykonawczego).

Komornik określa wysokość kosztów tylko wówczas, gdy to on, a nie sąd prowadzi egzekucję. Strony mogą wnieść zażalenie, które rozpatrzy sąd.

W sprawie możliwości zmiany przez sąd z urzędu prawomocnego postanowienia komornika wypowiadał się również Sąd Najwyższy (sygn. akt III CZP 16/07).

Uznał przy tym, że nie można tolerować sytuacji, w której komornik dokonuje błędnej wykładni przepisów o kosztach na swoją korzyść – w dodatku ze szkodą dla stron – a następnie broni się przed poddaniem tej sprawy nadzorowi sądu, ponieważ jego postanowienie jest prawomocne. SN uznał jednak, że prawomocne postanowienie komornika nie korzysta z takiej ochrony jak orzeczenia sądu i sąd ma prawo z urzędu wydawać komornikowi zarządzenia, które zmierzają do właściwego wykonania egzekucji i usuwania spostrzeżonych uchybień.