Parametry pozwalające na elastyczne reagowanie na potrzeby będzie oceniał wojewoda. Wyznacza on również kierownika centrum powiadamiania ratunkowego i zatwierdza program szkolenia operatorów numerów alarmowych.

Samą organizacją centrum zajmuje się komendant powiatowy lub miejski Państwowej Straży Pożarnej. Jego obowiązkiem jest również przekazywanie stosownych informacji wojewodzie. Ten natomiast przekaże je ministrowi spraw wewnętrznych i administracji. Wojewoda musi także zweryfikować kwalifikacje wykładowców i instruktorów, podobnie jak i bazę dydaktyczną.

Wolno mu przy tym odmówić zatwierdzenia albo cofnąć zaakceptowany już program.

Centrum powiadamiania ratunkowego musi obsługiwać powiaty liczące co najmniej milion mieszkańców (poprzednio było to 600 tys.), niemniej placówka powinna działać w każdym mieście wojewódzkim.

Wojewódzkie centrum zapewnia wymianę informacji (w czasie rzeczywistym) między lekarzem koordynatorem ratownictwa medycznego, dyspozytorami Państwowej Straży Pożarnej i operatorami w wojewódzkim oraz między wojewódzkim centrum a dyspozytorami innych jednostek.

W Europie zasadą jest, że każdy, kto zatelefonuje pod numer 112, może zawiadomić służby ratownicze o zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia. Polski system powiadamiania ratunkowego, zgodny z regulacjami Unii Europejskiej dotyczącymi usługi E-Call i E-112, powinien stać się kompatybilny z rozwiązaniami w pozostałych państwach Wspólnoty. Na razie we wszystkich województwach – w siedzibach wojewodów lub w komendach Państwowej Straży Pożarnej lub policji, przygotowano pomieszczenia, w których mają się mieścić centra powiadamiania ratunkowego. Przyjmują one zgłoszenia na wszystkie numery alarmowe (112, 998 czy 999) i przekazują odpowiednim służbom. Do końca roku ma być gotowych co najmniej 17 centrów.

Podstawa prawna

Rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji z 18 lutego 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie organizacji i funkcjonowania centrów powiadamiania ratunkowego i wojewódzkich centrów powiadamiania ratunkowego (Dz.U. nr 50, poz. 262).