Niewątpliwie forma partnerstwa publiczno-prywatnego (dalej: ustawa o p.p.p.), jako wybór metody współpracy pomiędzy sektorem publicznym a prywatnym, dla realizacji celów inwestycyjnych przekraczających możliwości budżetowe jednostek publicznych, będzie jednym z podstawowych instrumentów branych pod uwagę w planach inwestycyjnych na następne lata. Rozwój tej formy współpracy jest szeroko dyskutowany na szczeblu rządowym oraz samorządowym i znalazł swoje odzwierciedlenie oraz w licznych dokumentach, np. w Krajowej Strategii Rozwoju Regionalnego na lata 2010 – 2020.

Korzyści dla gminy

Podstawowe korzyści dla jednostek publicznych w realizacji dużych projektów inwestycyjnych, wynikające z formy współpracy, jaką jest partnerstwo publiczno-prywatne, to przede wszystkim podział ryzyka, wykorzystanie doświadczenia i tzw. know-how partnera prywatnego oraz pozyskanie dodatkowych źródeł finansowania w postaci kapitału angażowanego przez partnera prywatnego.

Przy rozważaniu kwestii zaangażowania środków publicznych w długookresowe przedsięwzięcia inwestycyjne niezmiernie istotne jest pytanie, jak współpraca w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego może wpływać na ograniczenia zadłużenia jednostek publicznych i czy zobowiązania wynikające z takiej formy współpracy mogą pozostawać poza sferą finansów publicznych obciążających dług publiczny. Odpowiedź na to pytanie jest też istotna dla partnera prywatnego, zainteresowanego tą formą współpracy, bowiem jednostki publiczne zdecydowanie będą wybierały te formy współpracy, zmierzające do realizacji długookresowych celów inwestycyjnych, które pozwolą na nieobciążanie długu publicznego.

Koszty przedsięwzięcia

Na gruncie polskiego prawa brak jest obecnie odrębnych regulacji dotyczących kwalifikacji zobowiązań jednostki publicznej wynikających ze współpracy w formie partnerstwa publiczno-prywatnego na zadłużenie jednostki publicznej względem kalkulacji długu publicznego. Takie przepisy istniały przed wejściem w życie ustawy o p.p.p., i były wydane w formie rozporządzenia ministra gospodarki z 21 czerwca 2006 r. w sprawie ryzyk związanych z realizacją przedsięwzięć w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego (Dz.U. nr 125, poz. 868). Rozporządzenie to było aktem wykonawczym do uchylonej ustawy z 28 lipca 2005 r., o partnerstwie publiczno-prywatnym. Akt ten stanowił również implementację Decyzji Eurostat 2004/18 z 11 lutego 2004 roku, dotyczącej wpływu przedsięwzięć realizowanych w formie partnerstwa publiczno-prywatnego na wskaźniki długu publicznego. W dokumencie tym była m.in. mowa o alokacji ryzyk pomiędzy partnerami, co prowadzi przy spełnieniu dyskutowanych tam założeń do wyłączenia przedsięwzięcia realizowanego w formie partnerstwa publiczno-prywatnego z długu publicznego.

Zgodnie z brzmieniem nieobowiązującego od 27 lutego 2009 r. rozporządzenia m.in. zobowiązania wynikające z umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym mają wpływ na poziom długu publicznego oraz deficytu sektora finansów publicznych, w przypadku gdy podmiot publiczny ponosi większość ryzyk związanych z budową albo ponosi większość ryzyk związanych z dostępnością i większość ryzyk związanych z popytem. Ponadto rozporządzenie stanowiło, że w przypadku, gdy podmiot publiczny będzie ponosił ryzyko związane z końcową wartością składników majątkowych lub podział tego ryzyka pomiędzy strony nie będzie przejrzysty co do tego, kto ponosi większość tego ryzyka, zobowiązania wynikające z umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym będą miały wpływ na poziom długu publicznego oraz deficytu sektora finansów publicznych.