SENTENCJA

SYGN. AKT I SA/Bk 311/06

W toku postępowania kontrolnego zakwestionowano prawo podatnika do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodu wartości oleju napędowego wynikającego z faktur VAT. W oparciu o zeznania właściciela i pracowników firmy wskazanej jako sprzedawca uznano bowiem, że przedmiotowe faktury nie są dowodami wiarygodnymi, zwłaszcza że jedna z osób przyznała się do wystawiania faktur niedokumentujących faktycznej sprzedaży.

Podatnikowi odmówiono prawa do rozliczenia kosztów, a spór trafił ostatecznie do sądu administracyjnego. WSA podkreślił, że organy podatkowe za kluczowy dowód uznały zeznania pracownika stacji paliw. Przyznał on, że sporządził wszystkie okazane mu faktury oraz że nie dokumentują one faktycznej sprzedaży paliwa i zostały przez niego wystawione na zlecenie za wynagrodzeniem. Organ odwoławczy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał, dlaczego dał wiarę tym zeznaniom. Zdaniem sądu w tym względzie rozumowanie organu jest logiczne i pozostaje w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego. Ponadto wzmiankowane zeznania są zbieżne z wyjaśnieniami złożonymi w toku postępowania prowadzonego przez prokuraturę zakończonego wydaniem wyroku skazującego.

Fakt, że osoba, której zeznania legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, została wyrokiem sądu rejonowego uznana za winnego popełniania zarzucanych mu czynów i prawomocnie skazana, ma istotny wpływ na ocenę sprawy dokonywaną przez sąd administracyjny. Uznanie za winnego wymagało od sądu rejonowego rozpoznającego sprawę poczynienia takich ustaleń faktycznych, które przesądzały o winie. Wyrok zapadły w sprawie nie może być traktowany jako orzeczenie mniejszej wagi tylko dlatego, że zapadł bez rozprawy. Wyrażenie zgody przez oskarżonego na skazanie w trybie art. 335 par. 1 k.p.k. nie zwalnia sądu, a wcześniej prokuratora, od obowiązku zbadania, czy oskarżony jest rzeczywiście winny popełnienia zarzuconego mu przestępstwa.

Jak podkreślił sąd zgodnie z przepisami ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Powyższe nie pozwala sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę na dokonywanie odmiennych ustaleń w tym zakresie niż ustalenia dokonane przez sąd karny, co do popełnienia czynu wypełniającego dyspozycje normy karnej, a polegającego na poświadczeniu nieprawdy w fakturach VAT.

Michał Stuczyński

gp@infor.pl