Spośród przesłanek warunkujących uzyskanie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w energetyce, istotne wątpliwości wywołuje ta, którą wskazano w art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo energetyczne. Zgodnie z tym przepisem prezes URE udziela koncesji wnioskodawcy, który ma możliwości techniczne gwarantujące prawidłowe wykonywanie działalności. Ta przesłanka ma znaczenie przede wszystkim dla przedsiębiorców, którzy planują prowadzenie działalności gospodarczej w oparciu o określoną infrastrukturę. Dotyczyć to może przykładowo wytwórców energii, przedsiębiorstw dystrybucyjnych czy też stacji paliw. Natomiast przesłanka ta nie powinna mieć znaczenia dla podmiotów zamierzających prowadzić działalność niewymagającą eksploatacji takiej infrastruktury.

Kolejna kwestia, która może wywoływać wątpliwości w praktyce, dotyczy tego, czy podmiot ubiegający się o koncesję powinien już we wniosku wykazać posiadanie możliwości technicznych, czy też wystarczy złożenie oświadczenia o zapewnieniu ich w przyszłości, już po przyznaniu koncesji. W praktyce regulacyjnej prezes URE przyjmuje, że zapewnienie możliwości technicznych powinno mieć miejsce na etapie wydawania decyzji koncesyjnej. Celowe jest zatem wykazanie, że wnioskodawca posiada możliwości techniczne już w samym wniosku koncesyjnym, choć oczywiście możliwe jest również późniejsze uzupełnienie wniosku w tym zakresie. Co istotne, wnioskodawca powinien przedstawić konkretne dokumenty, np. pozwolenie na użytkowanie danego obiektu, zawiadomienie o zakończeniu budowy, decyzje Urzędu Dozoru Technicznego czy dokumenty legalizacyjne. Gdy przedsiębiorca nie ma jeszcze wymaganych możliwości technicznych, a zamierza wkrótce rozpocząć działalność, może skorzystać z instytucji promesy koncesji. Może też złożyć wniosek koncesyjny, a następnie wnieść o zawieszenie przez prezesa URE postępowania koncesyjnego do czasu skompletowania wymaganej dokumentacji.