Podmiot, który poniósł szkodę z tytułu niewykonania bądź niewłaściwego wykonania umowy przez kontrahenta, może domagać się odszkodowania. Podstawą dochodzenia roszczeń jest wykazanie normalnego związku przyczynowego pomiędzy nienależytym wykonaniem umowy a powstałą szkodą. Tak rozumiany związek przyczynowy zachodzi, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez szczególnego zbiegu okoliczności, szkoda jest typowym następstwem określonego rodzaju zdarzeń. Odszkodowanie może obejmować: tzw. szkodę rzeczywistą – określaną jako straty, jakich doznało mienie poszkodowanego, poszkodowany staje się uboższy, niż był dotychczas. Ustalenie wysokości szkody następuje poprzez badanie stanu majątkowego poszkodowanego przed i po ujawnieniu się szkody. Odszkodowanie może też obejmować tzw. utracone korzyści, czyli korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Wskutek doznania szkody poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się. Ustalenie wysokości utraconych korzyści jest zazwyczaj problematyczne i poddawane jest wnikliwej ocenie sądu. Podstawę obliczenia utraconych korzyści powinna stanowić różnica pomiędzy stanem majątku poszkodowanego, który rzeczywiście istnieje po zaistnieniu zdarzenia wywołującego szkodę, a stanem hipotetycznym, który wystąpiłby, gdyby zdarzenie wywołujące szkodę nie nastąpiło. Odnieść się należy do stanu określanego w orzecznictwie jako stan najwyższego prawdopodobieństwa.

Utraconych korzyści nie można mylić z tzw. szkodą ewentualną, przez którą należy rozumieć utratę szansy uzyskania pewnej korzyści majątkowej (np. szansy realizacji określonej inwestycji i utratę możliwości otrzymania z tego tytułu wynagrodzenia). Różnica wyraża się w tym, że w wypadku utraconych korzyści hipoteza graniczy z pewnością, natomiast w wypadku szkody ewentualnej prawdopodobieństwo poniesienia szkody jest zdecydowanie mniejsze.