W postępowaniu grupowym co do zasady stosuje się reguły uiszczania i zwrotu kosztów wynikające z kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) i ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (u.k.s.c.). Należy jednak mieć na uwadze pewne odmienności, wynikające wprost z art. 24 i 25 ustawy o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym. Trzeba również uwzględnić specyfikę postępowania grupowego. Podobnie jak w postępowaniu zwykłym, w postępowaniu grupowym obowiązuje zasada zwrotu kosztów postępowania przez stronę przegrywającą. Podmiotem zobowiązanym do zwrotu kosztów przeciwnikowi oraz uprawnionym do żądania ich zwrotu w razie wygranej jest reprezentant grupy, natomiast takiego obowiązku ani prawa nie mają pozostali członkowie grupy. Tylko reprezentant jest stroną postępowania w znaczeniu procesowym. Ta sama zasada znajduje zastosowanie zawsze, gdy ustawa nakłada obowiązek płatności na stronę powodową. Dlatego ważne jest, aby należycie uregulować rozkład obciążeń finansowych w relacjach wewnętrznych między członkami grupy a reprezentantem.

Sąd w postępowaniu grupowym może na wniosek pozwanego zobowiązać powoda do wniesienia kaucji na zabezpieczenie zwrotu kosztów procesu. Kaucja może sięgnąć 20 proc. wartości przedmiotu sporu.

W postępowaniu grupowym nie stosuje się przepisów o pomocy prawnej z urzędu ani o sądowym zwolnieniu od kosztów, niezależnie od faktycznej kondycji finansowej stron. Ustawodawca obniżył opłatę stosunkową od pozwu w postępowaniu grupowym – z 5 proc. do 2 proc. Opłatę stosunkową wylicza się na podstawie wartości przedmiotu sporu, która w postępowaniu grupowym obejmuje sumę roszczeń członków grupy. Specyfiką postępowania grupowego jest płynna wartość przedmiotu sporu. Może ona zwiększać się lub zmniejszać stosownie do zmian liczebności grupy. Nie można więc wykluczyć częstszego – niż w zwykłym procesie – stosowania przepisów o opłacie tymczasowej. Ustawodawca ustalił jej wysokość w postępowaniu grupowym w przedziale od 100 do 10 tys. zł.