Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) skontrolował krajowy rynek drożdży piekarskich. Z analizy umów wynikało, że producent drożdży piekarskich Lesaffre biocorporation zawarł z hurtowniami umowy handlowe zawierające zobowiązanie dystrybutorów do dokonywania zakupu drożdży piekarskich wyłącznie u tego producenta. Klauzula wyłącznego zakupu opiewała na lata 2002–2005. Kara dla hurtowni za niekupowanie drożdży od wspomnianego producenta wynosiła 5 tys. zł.

Domniemanie nie wystarczy

W tej sytuacji urząd antymonopolowy uznał, że Lesaffre zawarła z dystrybutorami porozumienia o charakterze antykonkurencyjnym, polegające na ograniczeniu innym przedsiębiorcom dostępu do rynku hurtowego obrotu drożdżami piekarskimi. Usztywniało to działania dystrybutorów. Na spółkę została nałożona kara w wysokości 3 mln zł.

Spółka zaskarżyła decyzje urzędu do sądu. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zakwestionował stanowisko prezesa UOKiK. Uznał, że jest ono błędne, ponieważ zostało oparte zaledwie na domniemaniu stosowania praktyk ograniczających konkurencję. W ocenie sądu porozumienia miały na celu budowanie sieci dystrybutorów obsługujących powodową spółkę.

Od tak niekorzystnego dla siebie wyroku organ antymonopolowy wniósł apelację. Jego pełnomocnik przed sądem II instancji podnosił, że prezesowi UOKiK została niesłusznie zarzucona bierność dowodowa.

Wszechstronnej analizie zostały poddane zwłaszcza paragrafy w porozumieniach dodatkowych zawieranych przez Lesaffre i dystrybutorów. Ich cel był, zdaniem urzędu, jasny, niezależni dotychczas dystrybutorzy decydowali się ograniczyć swoją samodzielność.