Tylko marża

Sąd stwierdził, że podstawowym stosunkiem łączącym strony była umowa sprzedaży rzeczy oznaczonych co do gatunku, a więc, zgodnie z art. 155 par. 2 kodeksu cywilnego prawo własności towarów sprzedawanych przez powódkę przechodziła na pozwaną z chwilą ich wydania. Dlatego opłaty z tytułu usług marketingowych i logistycznych pobierano za działania, które pozwana podejmowała w odniesieniu do własnych towarów. Stwierdził także naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, ponieważ opłaty obciążające powódkę ograniczały jej dostęp do rynku. Gdyby nie wyraziła na nie zgody, pozwana nie nawiązałaby z nią współpracy. Nie uznał też podstaw do pobierania opłat z tytułu usług marketingowych i z tytułu wspólnej polityki handlowej.

Pozwana odwołała się, a sąd II instancji powziął poważne wątpliwości. Zwrócił się więc do Sądu Najwyższego z pytaniem, czy art. 18 ust. 1 pkt 5 wspomnianej ustawy stwarza samodzielną podstawę do dochodzenia roszczenia o wydanie przez kupującego bezpodstawnie uzyskanych korzyści.

Sąd Najwyższy podjął następującą uchwałę: Na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 5 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji strona może – niezależnie od innych roszczeń wynikających z umowy – dochodzić zwrotu bezpodstawnie uzyskanych korzyści z tytułu pobierania innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży.

Sygn. akt III CZP 58/09

WYDANIE KORZYŚCI

Art. 18 ust. 1 pkt 5 ustawy stanowi, że w razie dokonania czynu nieuczciwej konkurencji przedsiębiorca, którego interes został zagrożony lub naruszony, może żądać wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści na zasadach ogólnych.