Uhonorowani Adwokaci z Izby Adwokackiej w Łodzi

Adw. Krystyna Skolecka - Kona

Prawnik, adwokat, działaczka opozycji w okresie PRL. Po ukończeniu studiów prawniczych w 1954 uzyskała wpis na listę adwokacką. Pełniła szereg funkcji w organach adwokatury, m.in. jako członkini i przewodnicząca komisji szkolenia aplikantów adwokackich, zastępca rzecznika dyscyplinarnego Okręgowej Rady Adwokackiej, delegat na Krajowe Zjazdy Adwokatury i członek ORA w Łodzi.

Bezpośrednio po wprowadzeniu stanu wojennego rozpoczęła udzielanie pomocy prawnej strajkującym robotnikom. Została internowana 31 grudnia 1981, zwolniono ją 16 lutego 1982. Krystyna Skolecka - Kona, według wspomnień Marii Dmochowskiej, była jedyną internowaną kobietą-adwokatem. Po zwolnieniu w dalszym ciągu pomagała osobom represjonowanym z przyczyn politycznych, a także organizowała wsparcie materialne dla ich rodzin. W III RP aktywna zawodowo.

Wyróżniona odznakami adwokatury ("Adwokatura Zasłużonym"). W 1999 otrzymała Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

Adw. Marek Sławomir Markiewicz (ur. 16 marca 1952 r. w Łodzi):

We wrześniu 1980 r. wstąpił do NSZZ „Solidarność" - został przewodniczącym Komisji Zakładowej w Łódzkim Ośrodku Telewizyjnym.

W 1981 r. został wybrany członkiem Zarządu Regionalnego Ziemi Łódzkiej (był rzecznikiem ZR) i delegatem na I Krajowy Zjazd. Był członkiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej Radia i Telewizji NSZZ „Solidarność". Pisał teksty do prasy związkowej.

Rano 13 grudnia 1981 r. przybył do siedziby ZR. Tam kilkakrotnie odczytał do zebranych przed budynkiem treść ulotki pt. „Do wszystkich mieszkańców Ziemi Łódzkiej" informującej o powołaniu Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego (MKS) oraz nawołującej do protestu przeciw stanowi wojennemu i rozpoczęcia strajku powszechnego. Po pacyfikacji budynku ZR, został aresztowany. Prokuratura Wojewódzka w Łodzi wszczęła przeciwko niemu śledztwo w trybie doraźnym, które w dniu 15 marca 1982 r. umorzyła.

W dniu 15 stycznia 1982 r. partyjna komisja weryfikacyjna do oceny pracowników TV i Radia w Łodzi poleciła, aby mu „uniemożliwić pracę w instytucjach frontu ideologicznego i propagandowego kierowanych przez państwo i partię", na skutek czego został zwolniony z pracy. Po rocznym okresie bezowocnego poszukiwania zatrudnienia podjął pracę jako taksówkarz. Wykorzystywał ją dla potrzeb podziemia, m.in. woził adwokatów do przebywających w zakładach karnych działaczy „Solidarności".

Od 1982 r. pełnił dyżury prawnicze w Ośrodku Pomocy Osobom Pozbawionym Pracy przy parafii Najświętszego Zbawiciela w Łodzi. Zajmował się także dostarczaniem własnym samochodem paczek osobom poszkodowanym. W związku z jego współpracą z tym ośrodkiem SB przeprowadzała z nim rozmowy ostrzegawcze.

Minister Sprawiedliwości z powodu „braku rękojmi do wykonywania zawodu prawnika w PRL" uniemożliwiał jego starania o wpis na listę aplikantów adwokackich, które czynił od 1982 r.

Po fali internowań w Łodzi po 3 maja 1982 r. przygotowywał większość materiałów do podziemnego pisma TTZR „Biuletyn Informacyjny Ziemi Łódzkiej Solidarność". Był członkiem redakcji „Głosu Łodzi" - organu prasowego Regionalnej Komisji Wykonawczej „Solidarność", wydawanym w latach 1984 - 1989. Udzielał pomocy w redagowaniu wychodzącego od 1986 r. pisma Tajnej Komisji Zakładowej w MPK, pt. „Między Przystankami". Wygłaszał prelekcje na spotkaniach organizowanych przez tę strukturę.

Współpracował z Duszpasterstwem Ludzi Pracy przy Kościele o.o. Jezuitów. Został odznaczony odznaką Zasłużony Działacz Kultury (2001) i Medalem „O Niepodległość Polski i Prawa Człowieka 13 XII 1981 - 4 VI 1989" (2002).

Adw. Stanisław Maurer (ur. 8 maja 1932 r. w Łodzi):

W 1980 r. wstąpił do NSZZ „Solidarność", W 1981 r. był ekspertem prawnym podczas I Krajowego Zjazdu „Solidarności" w Gdańsku.

Po 13 grudnia 1981 r. podważał legalność wprowadzenia stanu wojennego oraz datę obowiązywania dekretu o stanie wojennym. W powołanej do tego celu Komisji Interwencyjnej przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w Łodzi uczestniczył w opracowaniu projektu wystąpienia do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o wykładnię art. 61 dekretu o stanie wojennym, która byłaby zgodna z kardynalną zasadą prawa karnego lex retro non agit, i występował w obronie tej zasady na łamach „Państwa i Prawa".

Przystąpił do sekcji prawnej przy Ośrodku Pomocy Uwięzionym, Internowanym i ich Rodzinom przy kościele oo. Jezuitów, w Łodzi. Prowadził przy kościele wykłady dla działaczy związkowych z zakresu obowiązującego prawa związkowego, praw ludzi zwalnianych z pracy, a także instrukcje, co do postępowania w przypadku aresztowania.

Bronił w ponad 20 procesach politycznych lat 80. Bronił m.in.: oskarżonych o sabotaż w stanie wojennym dwóch pracowników Prasowych Zakładów Graficznych w Łodzi, obsługujących maszyny drukujące „Trybunę Ludu", które podczas pracy zacięły się. Byli oni zagrożeni najwyższą karą od 5 lat więzienia do kary śmierci, bronił także działaczy „Solidarności" w Tomaszowie Mazowieckim i Piotrkowie Trybunalskim.

Przekazywał redakcjom podziemnych pism: „Solidarni. Wiadomości wojenne" oraz „Biuletyn Łódzki" informacje z procesów, roztaczał opiekę nad uwięzionymi, odbywając wielogodzinne podróże do ZK w Braniewie, Barczewie, Hrubieszowie, Łęczycy, Łowiczu i Warszawie.

Został odznaczony odznaką Naczelnej Rady Adwokackiej „Adwokatura Zasłużonym" (1995) oraz Medalem „O Niepodległość Polski i Prawa Człowieka 13 XII 1981 -4 VI 1989" (2001).

Adw. Rafał Wojciech Kasprzyk (ur. 15 października 1952 r. w Łodzi)

Jako Asystent na Wydziale Prawa i Administracji UŁ współtworzył Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność" na Uniwersytecie Łódzkim. Na początku 1981 r. uczestniczył w strajku studentów walczących o Niezależne Zrzeszenie Studentów. Był ekspertem Zarządu Regionu Ziemi Łódzkiej NSZZ „Solidarność" i autorem tekstów w „Solidarności Ziemi Łódzkiej".

Współorganizował strajk studentów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego prowadzony w dniach 14-15 grudnia 1981 przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego, w którym także uczestniczył.

Był współpracownikiem Tajnego Tymczasowego Zarządu Regionalnego - łódzkiej „Solidarności”. W okresie 28 stycznia-23 lipca 1982 r. został internowany w Zakładzie Karnym w Łowiczu. Od 1982 r. do przełomu lat 1985/1986 był członkiem konspiracyjnej Regionalnej Komisji Wykonawczej Ziemi Łódzkiej NSZZ „Solidarność". Ekspert RKW w strajkach zakładów włókienniczych Pabianic i Bełchatowa w 1988 r.

Był autorem wielu publikacji w „Naszym Głosie", „Biuletynie Informacyjnym UŁ" i w kilku innych czasopismach podziemnych. Kolportował książki i czasopisma drugiego obiegu w środowisku uniwersyteckim.

Organizował kluby dyskusyjne i seminaria interdyscyplinarne na temat ustroju PRL. Był inwigilowany i podsłuchiwany przez Służbę Bezpieczeństwa. Na rok został odsunięty od prowadzenia zajęć ze studentami. Minister Sprawiedliwości trzykrotnie sprzeciwiał się wpisaniu go na listę adwokatów.

Instytut Pamięci Narodowej przyznał mu status pokrzywdzonego. W 2001 r. został powołany w skład Kapituły Medalu „O Niepodległość Polski i Prawa Człowieka 13.XII.1981-4.VI.1989", którym został odznaczony.

PS/MS