Trybunał uznał, że pomimo utraty mocy obowiązującej zaskarżonych przepisów, celowe jest orzeczenie o ich zgodności z Konstytucją ze względu na konieczność ochrony konstytucyjnych wolności i praw (art. 39 ust. 3 Ustawy o Trybunale Konstytucyjnym). Przypomniał też o zasadzie ustawowej regulacji prawa daniowego – podstawowe elementy podatku mogą być określane tylko przez ustawę. Zaskarżone rozporządzenia mogły kreować podmioty podatku, czym wkroczyły w materię ustawową. To przesądziło o ich niekonstytucyjności.
Sędzia sprawozdawca, Stanisław Biernat, podkreślił, że Trybunał nie jest powołany do oceniania, czy skarżąca przepisy spółka doznała uszczerbku majątkowego ani czy i w jakiej wysokości zaistniała nadpłata podatku. Zwrócił także uwagę, że ta ostatnia kwestia została przekazana przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 lutego 2009 r. do rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów (sygn. akt I FSK 1722/08).
Trybunał umorzył postępowanie w zakresie badania zgodności przepisów rozporządzeń z art. 21 i art. 92 ust. 1 Konstytucji ze względu na istnienie szczegółowych regulacji dotyczących podatków (art. 64 i art. 217 Konstytucji), uznał za nieadekwatny wzorzec art. 31 ust. 3 oraz niedostatecznie uzasadnione wzorce art. 22 i art. 2 Konstytucji. Przypomniał także swoje poprzednie wyroki dotyczące kwestii podatkowych o sygn. akt P 7/00 i SK 35/02.
Rozprawie przewodniczyła sędzia TK Maria Gintowt-Jankowicz.
[wyrok TK z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt SK 49/06
Joanna Kornas
Zobacz także: