Niezależnie jednak od konkretnych uwag dotyczących samego projektu w stanowisku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego czytamy, że projekt ustawy — wbrew informacji w jego uzasadnieniu, a także treści komunikatu prasowego Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 12 stycznia 2011 r. — nie był przedstawiony Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego do zaopiniowania.
W związku z oświadczeniami MS należy wyjaśnić, że co prawda do SN wpłynęły pisma Ministra: z dnia 20 maja 2009 r. oraz z dnia 13 października 2009 r., znak DK-I-023/09, na które udzielono odpowiedzi, niemniej jednak nie stanowiły one bynajmniej wniosku o zaopiniowanie projektu w trybie art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 z późn. zm.)- czytamy w stanowisku.
W stanowisku podkreślone zostało, iż w przypadku wątpliwości co do trybu prac rządu należy przyjąć, że przy wymienionych wyżej pismach Pierwszemu Prezesowi SN przedstawiano dokumenty, które zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 199 z późn. zm.; dalej: „u.RM”) podlegają zakwalifikowaniu jako założenia do projektu, a nie projekt ustawy. Dowodzi tego fakt, że na skutek m.in. uwag SN tekst noweli ulegał zmianom.
Jednak jak czytamy w komunikacie Pierwszy Prezes SN nie otrzymał finalnego projektu ustawy, przed jego przyjęciem we właściwym trybie przez Radę Ministrów, co pozwoliłoby temu organowi ustosunkować się do niezwykle istotnej konstytucyjnie kwestii reorganizacji systemu sądownictwa.
W konkluzji Sąd Najwyższy stwierdza, że omawiany projekt ustawy, a nie dokumenty robocze MS jako organu wnioskującego o przyjęcie projektu dokumentu rządowego, powstające w trakcie prac nad tym projektem, nie był przedmiotem opinii SN, zaś dalsze uwagi zgłasza z własnej inicjatywy.
PS/źródło:SN
Zobacz także:

Iustitia podsumowuje wysłuchanie w sprawie nowelizacji ustroju sądów powszechnych

MS o przebiegu konsultacji w sprawie nowelizacji ustroju sądów powszechnych