Sąd uznał, że podstawą powództwa jest przepis art. 691 kodeksu cywilnego, który przewiduje możliwość wstąpienia w stosunek najmu po śmierci dotychczasowego najemcy przez osobę pozostającą ze zmarłym w „faktycznym wspólnym pożyciu” . Zdaniem Sądu, pod tym pojęciem na pewno należy rozumieć konkubinat heteroseksualny pomiędzy kobietą a mężczyzną.

Zobacz: RPO w sprawie odpowiedzialności za zadłużenia czynszowe

Zdaniem sądu z analizy orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że „wspólne pożycie” jest interpretowane jako „pożycie takie jak małżeńskie”, a zatem jednoznacznie wyklucza związki jednopłciowe. Sąd zaznaczył, że brak jest orzecznictwa Sądu Najwyższego, które wskazywałoby na konieczność traktowania związków homoseksualnych jako „faktycznego trwałego pożycia”, o którym stanowi art. 691 kodeksu cywilnego.

Według sądu analiza orzecznictwa SN pozwala na stwierdzenie, że intencją ustawodawcy przy konstruowaniu tego przepisu była chęć wyraźnego ograniczenia kręgu osób, którym przysługuje prawo wstąpienia w stosunek najmu po śmierci dotychczasowego najemcy.

PS/źródło:HFPC

Zobacz także:

Najem okazjonalny

Bezprawna odmowa wydania zaświadczenia o stanie cywilnym homoseksualisty