W okresie od 25 stycznia 2006 do 11 grudnia 2008 skarżący przebywał w różnych jednostkach penitencjarnych tj. w Areszcie Śledczym w Lublinie, Zamościu, Hrubieszowie, Zakładzie Karnym w Rzeszowie. W swojej skardze do Trybunału wskazał między innymi, że podczas pobytu w AŚ w Lublinie w celi 11 osobowej, w której przebywał, umieszczonych było 22 więźniów, co oznacza, że jeden więzień miał do dyspozycji 1,1 m2. Podobne zarzuty skarżący kierował przeciwko pozostałym jednostkom penitencjarnym.

Ponadto skarżący cierpi na insulinozależną cukrzycę, raka prostaty i łagodne zaburzenia kardiologiczne. W skardze wskazał, że pomoc medyczna, jaką otrzymywał w trakcie tymczasowego aresztowania, nie była wystarczająca.

Zobacz: Wyroki ETPC w sprawach przeciwko Polsce

Jak wskazał w skardze do Trybunału przez cały okres pobytu w areszcie sam wykonywała sobie zastrzyki z insuliny, bez pomocy osoby trzeciej, w celi, w której brakowało prywatności i odpowiednich warunków sanitarnych.

Zobacz: ETPC skreślił sprawę Sroka przeciwko Polsce z listy spraw

W ocenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka skumulowane skutki przeludnienia i nieodpowiednich warunków bytowych w trakcie aresztowania i fakt, że z powodu swojego stanu zdrowia skarżący był w trudnej sytuacji w porównaniu z innymi więźniami, a także charakter, czas trwania i nasilenie złego traktowania są wystarczające, aby stwierdzić, że Polska dopuściła się nieludzkiego i poniżającego traktowania.

W związku z naruszeniem art. 3 Konwencji tytułem Trybunał przyznał Skarżącemu 6 000 euro.

PS/źródło:HFPC

Zobacz także:

Upomnienie dla Polski odnośnie wdrażania wyroków ETPC

ETPC: Odpowiedzialność karna za brak sprostowania narusza wolność słowa