Sprawa dotyczy obywatela Włoch stale zamieszkującego w Polsce, który starał się o zatrudnienie w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego na stanowisku związanym z realizacją projektów unijnych. Spełniał on wszystkie kryteria zatrudnienia za wyjątkiem braku posiadania odpowiedniego dokumentu potwierdzającego obywatelstwo polskie. Z tego powodu jego kandydatura nie została dopuszczona do dalszego etapu naboru.
W powództwie podkreślono, że art. 5 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej, regulujący kwestię zatrudnienia obywateli UE niebędących obywatelami polskimi, jest niezgodny z art. 45 ust. 4 TFUE. Zaznaczono również, że w świetle przepisów polskiego prawa pracy nieuzasadnione różnicowanie sytuacji pracowników ze względu m.in. na narodowość stanowi naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu
Pełnomocnik powoda wystąpił z wnioskiem o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości UE w przedmiocie ustalenia zgodności art. 5 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej z art. 45 ust. 4 TFUE.
Sąd zasądził na rzecz powoda, uznając jednocześnie roszczenie o odszkodowanie za nieuzasadnione.



Ponadto sąd uznał wniosek o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości UE w przedmiocie ustalenia zgodności art. 5 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej z art. 45 ust. 4 TFUE za bezpodstawny. W ocenie sądu wykładnia art. 5 ust. 1 ustawy nie budzi wątpliwości.
Sprawa została objęta Programem Spraw Precedensowych Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Powoda reprezentuje pro bono adwokat dr Marcin Górski z Kancelarii Tataj Górski Adwokaci Spółka Partnerska Adwokatów i Radców Prawnych.

źródło: HFPCz

Zobacz także:

SN: Słuszne skazanie za sprzedaż córki

Sąd Najwyższy zadecydował w sprawie skinheadów