Kodeks cywilny ujmuje krąg spadkobierców ustawowych wąsko, zaliczając do tejże grupy małżonka i zstępnych spadkodawcy, jego rodziców i zstępnych rodzeństwa. W przypadku braku małżonka oraz powołanych do dziedziczenia krewnych na mocy 935 par. 3 k.c. spadkobiercą ustawowym zostaje gmina ostatniego miejsca zamieszkania lub Skarb Państwa.

Warto zaznaczyć, iż Trybunał Konstytucyjny w swym wyroku z 4 września 2007 r. (sygn. akt P 19/07) uznał, że przepis powołujący do spadku gminę w sytuacji, gdy otwarcia spadku dożyło rodzeństwo rodziców spadkodawcy, jest zgodny z Konstytucją RP. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego nie ma sformułowanych ścisłych i jednoznacznych norm pozwalających na określenie kręgu, kolejności powołania do spadku i wysokości udziałów spadkobierców ustawowych. Jednocześnie wskazał, iż istnieje różnica między równością ochrony praw przysługujących spadkobiercom (już uprawnionym) i nakazem równego traktowania osób na płaszczyźnie równości w prawie uzyskania statusu spadkobiercy ustawowego. Konstytucja bowiem chroni prawa nabyte w drodze dziedziczenia, nie przesądzając jednak, kto w konkretnej sytuacji prawa te nabywa.

Zatem, zgodnie z art. 935 par. 3 k.c., dziedziczy gmina ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy, której przypada cały spadek. Oznacza to, że dziedziczy ona również prawa do nieruchomości lub na nieruchomości położonej na obszarze innej gminy. Jeżeli spadkodawca miał ostatnie miejsce zamieszkania za granicą, ale nie sposób ustalić jego ostatniego miejsca zamieszkania w Polsce, spadek przypada Skarbowi Państwa jako spadkobiercy ustawowemu.

Trzeba jednak zauważyć, że sytuacja prawna gminy ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy i Skarbu Państwa, mimo iż są spadkobiercami ustawowymi, jest odmienna. W przeciwieństwie bowiem do spadkobierców pierwszej i drugiej grupy spadkobiercy trzeciej grupy nie mogą być wyłączeni od dziedziczenia przez spadkodawcę w drodze testamentu negatywnego, co wynika z ratio legis uregulowania zawartego w art. 935 par. 3 k.c.