Prowadzenie egzekucji nie jest czynem niedozwolonym

W listopadzie 2001 r. Małgorzata i Janusz G. zawarli ze spółką I. umowę, na podstawie której obie strony przystąpiły do przetargu na budowę sieci kanalizacyjnej w jednej z gmin. Z kontraktu wynikało, że firma, która przetarg wygra, powierza drugiej stronie połowę prac. Przetarg wygrało małżeństwo G. i zleciło spółce prace za 300 tys. zł. Spółka wystawiła w trakcie prac trzy faktury. Małżonkowie G. zapłacili ok. 143 tys. zł. Potem strony zawarły umowę cesji wierzytelności, zawiadomiły o tym gminę i resztę należności gmina przelała już na konto spółki. Przy ostatecznych rozliczeniach między kontrahentami doszło do konfliktu na tle płatności. Ostatecznie spółka wystąpiła do sądu przeciwko małżonkom w postępowaniu nakazowym o 92 tys. zł z jednej faktury. Twierdziła, że partnerzy spełnili swoje świadczenie tylko częściowo. Na dowód dołączyła wezwanie do zapłaty jeszcze sprzed zawarcia umowy cesji.

Sąd wydał nakaz, a wierzyciel oddał go do wykonania komornikowi, który należność wyegzekwował. Wtedy małżonkowie wystąpili do sądu o 141,5 tys. zł. Na kwotę tę składały się zwrot nienależnego świadczenia i odszkodowanie za bezzasadne przeprowadzenie egzekucji, tj. roszczenie z art. 415 kodeksu cywilnego. Jest to odszkodowanie za dopuszczenie się czynu niedozwolonego (deliktu), bo przepis ten mówi, że kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, zobowiązany jest do jej naprawienia. Powodowie twierdzili, że egzekucja była bezzasadna, gdyż świadczenie zostało spełnione dwa razy - raz było zapłacone z faktury, drugi raz wyegzekwował je komornik.