Janusz B. domagał się pozbawienia wykonalności dwóch tytułów wykonawczych i zasądzenia określonych w pozwie kwot. Zapłaty kwot powód domagał się od syndyka masy upadłości Towarzystwa Ubezpieczeń Westa, Kamila P., komornika Rewiru III przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Widzewa, oraz Czesława B., poprzedniego komornika tego rewiru. Twierdził, że poniósł szkodę na skutek sprzedaży w drodze licytacji nadmiernej liczby akcji Towarzystwa Ubezpieczeń Polonia i spółki K. Jednak pierwotnie nie wskazał konkretnie Czesława B., określił go tylko jako komornika tego rewiru.

Sąd I instancji oddalił powództwo. Ustalił, że drugi komornik sprzedał akcje ubezpieczyciela za 18 zł za sztukę, podczas gdy rzeczywista cena wynosiła 180 zł. Kamil P., który objął rewir po nim, sprzedał akcje spółki również po zaniżonej cenie. Obaj komornicy prowadzili więc czynności niezgodnie z prawem, na skutek czego powód poniósł szkodę. Wobec tego istnieje związek przyczynowy między ich działaniem a szkodą. Jednak w ocenie sądu powód nie wykazał, że starał się zapobiec szkodzie. Byłoby tak, gdyby złożył skargę na czynności komornika albo wytoczył powództwo przeciwegzekucyjne.

Janusz B. odwołał się, a sąd II instancji uwzględnił jego apelację częściowo. Uchylił wyrok w stosunku do Kamila P. i tę część przekazał do ponownego rozpoznania. Uznał natomiast, że w stosunku do Czesława B. roszczenie uległo przedawnieniu, bo powód pozwał go jako konkretną osobę w 2004 roku, a zdarzenia miały miejsce w 2001 roku. W pozwie z 2002 roku komornik ten oznaczony był tylko z rewiru, a nie imienia i nazwiska. Powód miał świadomość, że wykonywał on czynności niezgodnie z prawem, więc powinien był dołożyć starań, by ustalić jego tożsamość.

Od tego wyroku Janusz B. wniósł skargę kasacyjną w części oddalającej powództwo w stosunku do Czesława B.

Sąd Najwyższy nie zgodził się z tym i skargę oddalił. W ustnym uzasadnieniu podkreślił, że odpowiedzialność komornika w tej sprawie ma charakter odszkodowawczy, więc obowiązuje trzyletni termin przedawnienia dochodzenia roszczeń. Ponieważ jest to odpowiedzialność osobista, pozwanego należało wskazać. Oznaczenie w pozwie z 2002 roku było nieprawidłowe. Wskazano w nim bowiem komornika Rewiru, a był nim już wtedy Kamil P. Jeśli zaś rewir był znany, to i komornika można było ustalić, sięgając choćby do dokumentów z prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Pozew nie może być skierowany przeciwko anonimowej osobie.