Spośród praw majątkowych przysługujących akcjonariuszowi w spółce akcyjnej podstawowe znaczenie odgrywa niewątpliwie prawo do dywidendy.

Dywidendę zdefiniować można jako zysk wykazany w sprawozdaniu finansowym spółki, który przeznaczony został przez walne zgromadzenie do wypłaty akcjonariuszom. Zatem warunkiem powstania roszczenia o wypłatę dywidendy jest nie tylko wykazanie przez spółkę zysku w danym roku obrotowym i jego ujawnienie w sprawozdaniu finansowym, ale również podjęcie przez walne zgromadzenie uchwały o wypłacie zysku akcjonariuszom.

Wysokość dywidendy wskazuje strategię spółki na najbliższe miesiące i jej plany inwestycyjne. Jeśli zarząd zarekomenduje niższą dywidendę, oznacza to, że większa część zysku pozostanie w spółce. Taka decyzja wiąże się z faktem, że środki te będą przeznaczone na dalsze inwestycje, a co za tym idzie umocnienie zarówno pozycji, jak i wyników spółki.

Uprawnieni do dywidendy za dany rok obrotowy są w zasadzie akcjonariusze, którym przysługiwały akcje w dniu powzięcia uchwały o podziale zysku. W następstwie podjęcia uchwały o przeznaczeniu zysku spółki do podziału akcjonariusze nabywają roszczenie o wypłatę dywidendy.

Dniem dywidendy jest dzień, w którym ustala się listę osób uprawnionych do jej odbioru. Zwyczajne walne zgromadzenie spółki działając na podstawie statutowego upoważnienia może określić inny dzień dywidendy niż dzień powzięcia uchwały o podziale zysku. Dzień dywidendy nie może być w takiej sytuacji wyznaczony później niż w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia powzięcia uchwały o podziale zysku. Nieco dłuższy jest ten termin w przypadku spółek publicznych, bowiem wynosi on trzy miesiące, licząc od dnia powzięcia uchwały o podziale zysku.

Dzień dywidendy może być przesunięty tylko naprzód, nie więcej niż o dwa miesiące, licząc od dnia powzięcia uchwały. Zakaz cofania dnia dywidendy ma na celu ochronę aktywnych akcjonariuszy.