Spółka partnerska, zgodnie z ustawą, jest spółką osobową. Jest tworzona przez wspólników nazywanych partnerami w celu wykonywania wolnego zawodu. Zatem powołanie spółki w innym celu niż wymieniony jest niedopuszczalne. Nie można tego rodzaju spółki wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej jako ubocznej w stosunku do głównego celu, jakim jest wykonywanie wolnego zawodu. Ustawa przewiduje jednocześnie możliwość łączenia ze sobą kilku wolnych zawodów pod jedną firmą, uznając, że spółka może być zawiązana w celu wykonywania więcej niż jednego wolnego zawodu. Jednak w takim przypadku należy przeanalizować ustawy szczególne dotyczące poszczególnych profesji pod kątem zakazu takiego łączenia, który może być w nich przewidziany.

Partnerami w spółce partnerskiej mogą zostać wyłącznie osoby fizyczne. Nie ma zatem żadnej możliwości, aby spółkę partnerską powołały do życia osoby prawne, spółki cywilne czy inne spółki osobowe regulowane w kodeksie spółek handlowych (k.s.h.), choćby tworzyli je reprezentanci wolnych zawodów. Kategoria osób fizycznych mogących utworzyć taką spółkę została jeszcze dodatkowo zawężona przez ustawodawcę o osoby fizyczne, które posiadają odpowiednie uprawnienia do wykonywania wolnych zawodów.

Wolne zawody wymienione zostały w art. 88 k.s.h. Należą do nich m.in.: adwokat, aptekarz, architekt, inżynier budownictwa, biegły rewident, doradca podatkowy, księgowy, lekarz, lekarz dentysta, lekarz weterynarii, notariusz, pielęgniarka, położna, radca prawny, rzeczoznawca majątkowy i tłumacz przysięgły. W przypadku utraty uprawnień do wykonywania wolnego zawodu przez jednego z partnerów powinien on wystąpić ze spółki najpóźniej z końcem roku obrotowego, w którym taka utrata nastąpiła. Swoje pisemne oświadczenie informujące o fakcie wystąpienia powinien skierować do zarządu spółki lub partnera uprawnionego do jej reprezentowania. W przypadku braku takiego oświadczenia uważa się, że wystąpienie nastąpiło w ostatnim dniu roku obrotowego.